Mijn participatie eindejaarslijstje 2014

 Ik volg alles wat beweegt op gebied van participatie in Antwerpen. Ik probeer zelf ook zoveel mogelijk dingen te ondernemen samen met stadsgenoten. Het was niet makkelijk om hieruit een selectie te maken. Dit zijn mijn heel persoonlijke 10 favoriete Antwerpse participatie-gebeurtenissen van 2014 (in willekeurige volgorde):
  • Ringland omdat ze gans Antwerpen nog eens in vervoering hebben gebracht – www.ringland.be
lees verder

Een stakingsdag door de ogen van een student

Een stakingsdag door de ogen van een student

foto: © Miek Thieren

Maandag 15 december lag het land plat door een algemene staking. Meer dan 120.000 werknemers legden het werk neer tegen de besparingsmaatregelen van regering-Michel. Veel mensen werkten thuis, scholen stelden de examens een dag uit, maar toch waren er mensen die wel ergens heen wilden. Lien (21) moest naar haar hogeschool. Een verslag. Het was al weken bekend dat er op 15 december een nationale staking zou zijn. Toch had ik geen voorzorgen genomen. “Het loopt wel allemaal niet zo’n vaart. Er zal heus wel één bus of tram richting mijn school rijden.” Dat had ik dus even verkeerd gedacht. Ik open, net na het opstaan, mijn Facebookprofiel en mijn prikbord puilt uit van nieuwsartikels over de staking. Met een lichte bezorgdheid bekijk ik de website van De Lijn. Geen trams en slechts enkele bussen in de hele provincie. Ik had dus een probleem.

Taxi Mama

Als student met een voorlopig rijbewijs ben ik voor mijn mobiliteit afhankelijk van het openbaar vervoer. Als dat niet rijdt, ben ik zowat opgesloten in mijn eigen huis. “Ga dan met de fiets!”, hoor ik me denken. Dat idee verdwijnt onmiddellijk in de prullenbak als ik bedenk dat, als ik met mijn slome tempo fiets, op zijn minst een uur op voorhand moet vertrekken. En is dat ook niet net iets te koud? En het regent buiten. Uiteindelijk is er nog maar één optie: ‘Taxi Mama’, gratis en altijd tot uw dienst in tijden van nood. Met een bang hartje vertrek ik met mijn super-de-luxe, 20-jaar oude taxi richting Antwerpen stad. Na nog geen 2 minuten rijden viel me iets op: het was zo rustig op straat. Het aantal auto’s op de weg was beduidend minder dan op andere weekdagen en er was inderdaad geen bus of tram te zien. En in de treinstations was het al helemaal doods:

Stille maandag

Ik heb over die hele rit naar school geen enkele stakerspost gezien. Zelfs niet één iemand met een gekleurd jasje. Het leek alsof de staking zich op een andere planeet afspeelde. Slechts één patrouillerende politiecombi deed me eraan denken dat er vandaag toch wel wat aan de hand was in ons land. ‘Taxi Mama’ parkeert op een kleine 5 minuten loopafstand van de school. Op de Rooseveltplaats, een plek die normaal uitpuilt van het volk en waar je af en toe goed moet uitkijken als je niet wil overreden worden door een overenthousiaste buschauffeur, is het abnormaal rustig. Er staat, op heel het plein, slechts één bus die dienst heeft. In de verte zie ik er nog enkele staan, met bestemming ‘Geen dienst’.

“We zijn gesloten!”

Ik doorkruis de winkelstraat en ook daar zijn er weinig mensen die vandaag hun kerstinkopen hebben gepland. Sommige winkels zijn gesloten en melden hun klanten: ‘Door een vakbondsactie zijn wij uitzonderlijk gesloten op maandag 15 december’. Ik passeer nog een patrouillerend zwaantje met zwaailichten aan, die, via zijn portofoon, nog enkele richtlijnen meekrijgt. Ik kom aan op school en kijk op mijn klok. “Fijn zo, ik ben op tijd.” Wanneer ik in het klaslokaal aankom, zitten er welgeteld 4 andere klasgenoten. Iets later komen er nog drie. Dat brengt het eindtotaal op 8 van de 20 studenten die normaal aanwezig hadden moeten zijn. De rest had, waarschijnlijk door de aangekondigde staking, niet eens de moeite gedaan het openbaar vervoer te proberen.

De weg terug

Vier uur later stuur ik een sms naar het thuisfront en binnen de minuut krijg ik antwoord. ‘Taxi Papa’ is deze keer onderweg. Zelfde service als ‘Taxi Mama’, alleen een andere wagen en een andere chauffeur. Ik wandel weer door de Antwerpse straten en nog steeds is het uitzonderlijk rustig. Binnen het halfuur kan ik mijn jas aan de kapstok hangen en mijn rugzak in een hoek zwieren. “Goh, dat viel mee zeg. Waar waren die stakers eigenlijk?” Dat was misschien het enige voordeel van de hele staking: je kon eindelijk eens zonder file door Antwerpen rijden om half zes ’s avonds. Dus morgen neem ik maar weer gewoon de bus of tram. En ‘Taxi Mama‘ gebruiken we dan wel weer een andere keer. Misschien bij een volgende staking. © 2014 – C.H.I.P.S. StampMedia – tekst: Lien Van Doorslaer, foto’s: Jill Delsaux, Miek Thieren, Milou Verstappen, Charlotte Van Campenhout === Dit artikel werd gepubliceerd door Apen.be op 17/12/2014
Dit artikel werd gepubliceerd door Jongerenplaneet.be op 17/12/2014

Burgerjury productontwikkeling

Tijd: 
woe, 17/12/2014 - 10:48
Datum Evenement: 
don, 18/12/2014 - 13:30 - 17:00
Steeds vaker worden klanten als gebruikers betrokken bij het ontwerp of de ontwikkeling van nieuwe producten of diensten. De ervaring en mening van consumenten wordt steeds belangrijker ('user experience'). Ze worden voor een deel mee producent. Zo zijn we de laatste jaren steeds vaker in contact gekomen met productontwikkelaars en designers. Ze hanteren dezelfde visie op ontwikkeling en innovatie. lees verder

15 december 2014 in Wijnegem: dag van de ironie

Het shoppingcenter heeft in maanden geen maandag als de deze gezien. (Foto © Laura Sear)

Het shoppingcenter heeft in maanden geen maandag als de deze gezien. (Foto © Laura Sear)

Geen lessen, geen De Lijn, geen trein, geen mens te zien op straat. Een herkenbaar scenario: is er iemand nog verbaasd als je op een decembermaandag aankondigt “Ik blijf thuis want ik geraak er niet!”? Toch was het vandaag anders, de vierde keer en dan nog wel over het hele land. Deze ochtend, tijdens de zoveelste druk op de snooze-knop, afvragend wat ik in godsnaam op deze druilerige dag moest doen, botste ik op de meest tijd winnende en efficiëntste oplossing: kerstcadeaus kopen. Vandaag was een extra koopdag. Alles open, tijd op overschot en vooral: eindelijk geen volk. Een ideale situatie. Nochtans heb ik mezelf wezenlijk moeten overtuigen. Engeltje tegen duiveltje:
– “Gaan shoppen als het land staakt: dat moet toch niet?”
– “Wie gaat er wat op zeggen?”
– “Maar zo’n namiddag verspillen?”
– “Wanneer ga ik deze week anders de tijd hebben voor die inkopen?” Op de site stond er in grote letters maandag 15 december open van 10u. Twijfelend stap ik in de auto. Het groene bord in de verte verwelkomt me met open armen. De schuldgevoelens gutsen door mijn lijf. Maar dan: file. File op de parking van Wijnegem Shopping Center. Op een maandagnamiddag. Twintigers, gezinnen, gepensioneerden stromen toe, het lijkt wel een drukke zaterdag. Wat verbaasd slenter ik door de drukte terwijl de schuldgevoelens stilletjes van me afglijden. De ironie van dit land loopt naast me door die felverlichte gangpanden. Is dit dan de afnemende koopkracht waarover de vakbonden op dit eigenste moment zo luid om roepen? Het shoppingcenter heeft in maanden geen maandag als de deze gezien. Moeten deze mensen zich niet schamen, moet ik dat niet?… 600 miljoen euro weggegooid door deze vier stakingen. En we zitten vrolijk te winkelen en te genieten van deze extra ‘vrije’ dag. Laten die besparingsplannen ons dan zo koud, zolang we onbezorgd en ongestoord de jaarlijkse rommel kunnen blijven kopen? Diep in gedachten loop ik naar buiten. Dit publiek denkt niet aan besparingen en stakingen. Hoewel de shoppingcentergangers in grote getallen zijn, verandert hun wereld door deze besparingen momenteel nog niet. Misschien kochten ze vandaag vier in plaats van vijf pakjes voor hun kinderen onder het motto “We moeten in deze tijd wat opletten”. De stakers vandaag staakten voor de gezinnen die dit jaar geen kerstboom zetten, want energie is niet meer gratis. Voor zij die de pakjes tot een minimum aantal herleiden, want volgend jaar zullen ze meer geld uitgeven aan het inschrijvingsgeld van hun kinderen. Er werd ook gestaakt en geroepen vandaag zodat deze zorgeloze shoppers volgende kerst en de kerst daarop nog steeds een hoop pakjes kunnen kopen voor onder de boom. Ikzelf keer in ieder geval van een kale reis terug. In Wijnegem vind je zelden wat je zoekt. © 2014 – C.H.I.P.S. StampMedia – Laura Sear

Feestcongres – Ecologie en autonomie: hoe onze toekomst heroveren?

31 januari 2015 20:00
Kunstencentrum Vooruit Sint-Pietersnieuwstraat 23, 9000 Gent, België
Denktank Oikos, die streeft naar sociaalecologische verandering, bestaat vijf jaar. En dat viert ze met stevige inhoud. Over hoe we als burgers de toekomst kunnen heroveren, de wereld redden van zielloos winstbejag. Dat vraagt om een visie over welvaart zonder groei, respect voor de planeet en solidariteit met de huidige en toekomstige generaties.
Dus geen economische G8, wel een ecologische E4. Vier topdenkers met wie Oikos samenwerkt, buigen zich over de opdracht die ecologische denkers van het eerste uur formuleerden: als burgers terug greep krijgen op je leefomgeving, je autonomie opeisen. En ook: samen werk maken van het goede leven, de vreugdevolle capaciteit ontwikkelen om de wereld zelf vorm te geven. Anno 2014 luidt die opdracht: hoe kunnen we als bevrijde individuen terug samenwerken, voorbij eenzijdige individualisering, op weg naar Autonomie 2.0? Deze topdenkers zijn Michel Bauwens, Olivier De Schutter, Paul Verhaeghe en Harald Welzer.
We organiseren voor onze verjaardag niet één maar twee evenementen: een feestcongres in de avond en vier gelijklopende eco-conversaties in de namiddag, waaruit je eentje kan kiezen.
Feestcongres
De avond van het Feestcongres wordt ingezet door Dirk Holemans die de ecologische uitdaging aan de hand van het begrip autonomie schetst. Vervolgens zullen Michel Bauwens, Paul Verhaeghe en Harald Welzer een bijdrage leveren van het perspectief van de economie, de mens en de samenleving. Ze gaan ook met elkaar in dialoog. Afsluitend formuleert Olivier De Schutter ‘Food for Thought’: een opdrachtverklaring voor de komende vijf jaar voor Oikos … en alle geëngageerde burgers. Inschrijven voor het feestcongres, kan hier of via de ‘Registreer’-knop onderaan de pagina.
Zelf meedenken in een eco-conversatie!
Oikos staat voor diepgang én interactie, het Feestcongres is daarom meer dan een luisteravond. We organiseren in de namiddag vier parallelle Eco-conversaties, waarin een van de denkers in gesprek gaat met een beperkte groep geïnteresseerden. In deze groepjes kan je zo ideeën uitwisselen, elkaar inspireren, en zelfs het risico lopen van gedacht te veranderen…
Welke vragen wil jij aan een van de E4 voorleggen? Over welke uitdaging wil je meer weten en in dialoog gaan? Laat het ons weten in een beknopte motivatie van maximum 5 lijnen via feestcongres[at]oikos.be, met als onderwerp ‘Eco-conversatie + Naam denker’. Wij laten je vervolgens via e-mail weten of je bij de gelukkigen bent. Op deze manier geven we niet alleen de snelle vogels een kans. Aan de deelnemers zal een inkom van 8€ gevraagd worden als deelname in de onkosten.
Meer lezen? Speciaal voor dit Feestcongres schreef Oikos coördinator Dirk Holemans een beknopt essay om de uitdaging scherp te stellen. Het essay verschijnt in Oikos 71 en is vanaf begin december beschikbaar op de Oikos website. De vier topsprekers met wie Oikos samenwerkt, zijn: Michel Bauwens
michel bauwensMichel Bauwens is de oprichter van de Foundation for Peer-to-Peer Alternatives. In 2012 werd hij door het Post Growth Institute als enige Belg opgenomen in de lijst van de 100 meest inspirerende personen voor een duurzame toekomst. Hij schrijft onder meer voor Al Jazeera English en is adviseur voor Shareable magazine (San Francisco), Zumbara Time Bank (Istanbul) and ShareLex (Forum International des Dirigeants de l’Economie Sociale et Solidaire).
Oikos publiceerde samen met uitgeverij Houtekiet van hem De wereld redden. Met peer-to-peer naar een postkapitalistische samenleving, een boek waarin hij de absurde logica omdraait waarop onze samenleving steunt: materiële overvloed (alsof de aarde oneindig is) en immateriële schaarste (alsof ideeën delen fout zou zijn). Terwijl we juist door ideeën te delen een duurzame samenleving kunnen bouwen. Burgers die als gelijken onder elkaar nieuwe samenwerkingsverbanden opstarten, gebaseerd op de commons, vormt volgens Bauwens de juiste weg naar een duurzame economie. Paul Verhaeghe
Verhaeghe Paul-C Michiel Hendryckx-AEG voor bb en pers 2-12-2013
Paul Verhaeghe is gewoon hoogleraar psychologie aan de UGent. Sinds 2000 bestudeert hij de invloed van maatschappelijke veranderingen op de geestelijke gezondheid, een thema dat hij behandelt in Het einde van de psychotherapie en Identiteit. Verhaeghe analyseert hoe het neoliberale kader onze waarden en identiteit vormt. Het leidt tot een permanente concurrentiestrijd, een eenzijdig efficiëntieparadigma, dat een gevoel van mislukking veroorzaakt bij steeds meer mensen, mensen ziek maakt (burn-out) en geen ruimte laat voor het aanpakken van de ecologische uitdaging.
Paul Verhaeghe gaf in 2010 de jaarlijkse Oikos zomerlezing die een jaar later gepubliceerd werd in Oikos Tijdschrift onder de titel De effecten van een neoliberale meritocratie op identiteit en interpersoonlijke verhoudingen. Het artikel werd door Liberales bekroond als ‘essay van het jaar’. Olivier De Schutter
spindle-law-interview-olivier-de-schutterOlivier De Schutter is professor rechten aan de UCL en visiting professor aan de Columbia University. Hij is vooral gekend door zijn werk als gewezen Speciaal VN Rapporteur voor het Recht op Voedsel, waar hij agro-ecologie verdedigde als alternatief voor de onduurzame bio-industrie, en sterk gelooft in innovatie van onderuit. Verder is hij sinds 2004 secretaris-generaal van de Internationale Federatie voor Mensenrechten. Vanaf 2015 zetelt hij in de VN-commissie ‘Economische, Sociale en Culturele Rechten’.
In maart 2014 gaf De Schutter een lezing De Toekomst van ons voedsel georganiseerd door Oikos, Oxfam Wereldwinkels en GONZ. Hierin gaf hij aan dat met een ander landbouwmodel, gebaseerd op agro-ecologie, het perfect mogelijk is voldoende gezond voedsel te produceren met respect voor de landbouwers en de aarde. Harald Welzer
Harald Welzer fotoHarald Welzer is directeur van Futurzwei – Stichting Toekomstvaardigheid en hoogleraar Transformatiedesign. Als sociaalpsycholoog is hij gespecialiseerd in cultuurwetenschappelijk onderzoek over de impact van klimaatverandering en de rol van transitie-initiatieven. In Klimaatoorlogen (2009) schetste hij nog een pessimistisch beeld over de toekomst, nu trekt hij in Zelf denken (2014) resoluut de kaart van het realistisch optimisme.
Welzer was in 2013 te gast op Het Groene Boek, waar hij wees op het belang van een andere mentale infrastructuur. De eenzijdige invulling van het Vooruitgangsdenken als ‘steeds meer, steeds sneller’ leidt tot een planetaire burn-out. Verhalen over rechtvaardigere en gelukkigere leefwijzen zijn broodnodig. Harald Welzer roept burgers op hun autonomie in handen te nemen via experimenten in het laboratorium van het maatschappelijk middenveld. In Zelf Denken, het resultaat van de samenwerking tussen uitgeverij Jan Van Arkel, het Goethe Institut en Oikos, werkt hij deze visie uit tot een hoopvol verhaal van verzet. Praktisch

Locatie: Theaterzaal Kunstencentrum Vooruit, Sint-Pietersnieuwstraat 23 in 9000 Gent
Programma:
16u-18u: Eco-conversaties: ga in dialoog met een van de vier denkers in beperkte groep; inschrijven via feestcongres[at]oikos.be; bijdrage in de kosten €8
20u: Feestcongres: Toegang gratis, inschrijven verplicht via feestcongres[at]oikos.be Een organisatie van Denktank Oikos in samenwerking met Vooruit en Triodos Bank.

Een kijk op Arabische trouwmode

De tentoongestelde trouwkleding voldeed volledig aan de verwachtingen. (Foto © Milou Verstappen)

De tentoongestelde trouwkleding voldeed volledig aan de verwachtingen. (Foto © Milou Verstappen)

Voor een beurs en modeshow van Arabische trouwkledij moest je op 7 december in hartje Antwerpen zijn. Op La femme du Maghreb zetten stylisten en ontwerpers uit de hele Benelux hun mooiste creaties in de kijker. Het was al de negende jaargang van het event, dat vele honderden kijklustigen lokte. La Femme du Maghreb in de Diamond Hall was aan zijn negende editie toe onder de noemer ‘Diva edition’. Wat meteen opviel, was het groot aantal nationaliteiten dat op de beurs aanwezig was: bezoekers uit Frankrijk, Nederland, Duitsland… Al bleken vrijwel alle aanwezigen van Arabische origine te zijn. Er was aardig wat volk dat van fashion houdt. Dat zag je aan de manier waarop ze gekleed waren. Het gaf me de indruk dat, hoewel het defilé niet in Parijs, Milaan of een andere grote modestad gevestigd was, het toch veel belangstelling en respect kreeg. Ik viel daardoor wat uit de toon mijn casual T-shirt, jeans en sneakers.

Kappers, auto’s en modeshows

Op het programma deze namiddag: een trouwbeurs en een modeshow. De presentatie van het hele gebeuren was geweldig: je kwam binnen in de hal en meteen zag je overal glinsteringen. De zaal was opgedeeld in twee delen: het eerste was bestemd voor de trouwbeurs. Verschillende standjes, van kappers tot autoverhuurbedrijven, promootten er hun producten. Verder in de zaal stond de catwalk waar de modellen zouden paraderen. De tentoongestelde trouwkleding voldeed volledig aan de verwachtingen. Dat moet wel als je weet dat de stylisten bij de top van de Benelux horen. ‘Diamonds are a girl’s best friend’, zong Marilyn Monroe ooit en dat zie je ook in de Arabische trouwkledij. In elk ontwerp waren glinsterende steentjes verwerkt, wat zeer mooi om te zien was. Al was het misschien wat spijtig dat het in vrijwel elk ontwerp was. Wat ook zeer mooi was, waren de prachtige kleuren die in heel wat ontwerpen aanwezig waren. Het is eens iets anders dan het witte trouwkleed uit de katholieke culturen.

Aparte wereld

Als La femme du Maghreb slaagde erin om een plek te creëren die je doet denken aan de Arabische wereld. Het evenement is een aparte wereld, afgebakend door een vrij industriële buurt met grauwe gebouwen. Toch waren er doorheen de show nog wel wat schoonheidsfoutjes. Sommige bezoekers hadden de pech in een deel te zitten waar bedienden passeerden om de vips te bedienen. Daardoor werd hun zicht vaak belemmerd. Ook viel de muziek uit nadat iemand over de stroomkabel struikelde. Dat was jammer, maar snel opgelost. Conclusie? Als de organisator hier en daar de plooien glad strijkt, is het een geweldig evenement. Misschien niet voor de niet zo modebewuste personen, maar fashionista’s en geïnteresseerden halen er vast en zeker hun hart op. © 2014 – C.H.I.P.S. StampMedia – tekst: Jean-Thierry Nsanzineza, foto’s: Milou Verstappen === Dit artikel werd gepubliceerd door Apen.be op 15/12/2014

Scheldecross zonder absolute toppers

Tijdens de cross voor de vrouwen waren alle ogen gericht op Belgisch kampioene Sanne Cant (links), die won met glans. (Foto © Stefan Lambrechts)

Tijdens de cross voor de vrouwen waren alle ogen gericht op Belgisch kampioene Sanne Cant (links), die won met glans. (Foto © Stefan Lambrechts)

Afgelopen zaterdag vond in Antwerpen de Soudal Scheldecross plaats. Zonder enkele grote namen, maar de zandcross lokte toch enkele duizenden nieuwsgierigen. Op het parcours met twee grote zandstroken, waarvan vlak langs de Schelde een stijle zandberg omhoog, geen Sven Nys of Kevin Pauwels. Ook andere toppers gaven dagen voor de cross al forfait. Zij willen hun krachten sparen voor de drukke eindejaarsperiode, met o.m. crossen in Diegem, Loenhout en Baal. Tijdens de cross voor de vrouwen (elite) waren alle ogen gericht op Belgisch kampioene Sanne Cant, die won met glans. Na de triomftocht van Cant was het de beurt aan de mannen, met als grote favorieten Mathieu Van der Poel en Tom Meeusen. Het beloofde een tweestrijd te worden, maar niets was minder waar.

Van der Poel oppermachtig

Van der Poel reed van start tot finish aan de leiding. Meeusen eindigde na een uur rijden als derde. De tweede plaats was weggelegd voor Laurens Sweeck, die zondag in Mol zou bevestigen. Daar was de zege voor Wout Van Aert, die niet aan de bak kwam in Antwerpen. Ondanks het bewolkte weer en het aantal afwezigen lokte de cross een groot aantal supporters naar de oevers van de Schelde. De Soudal Classics tellen namelijk niet mee voor een officiële rangschikking. Bekijk de fotoreportage:
© 2014 – C.H.I.P.S. StampMedia – Stefan Lambrechts ===
De fotoreportage werd gepubliceerd door Sportwereld op 15/12/2014

Dit artikel werd gepubliceerd door Apen.be op 15/12/2014

Wetenschapscampus in Antwerpen Noord

Originally posted on NOORDlink:

aschoolparkVolgend schooljaar opent het Stedelijk Onderwijs de gloednieuwe campus Hardenvoort vlakbij Park Spoor Noord. Het nieuwe scholencomplex huisvest een grote lagere school (Groene Eilandje) en een volledig nieuwe middelbare school (Stedelijk Lyceum Hardenvoort). De nieuwbouw zorgt voor een capaciteitsuitbreiding van 335 bijkomende plaatsen. Kinderen kunnen er van 2,5 tot 18 jaar schoollopen. Vanaf de kleuterklas worden hun talenten en interesses gezocht en geprikkeld. Wetenschappen, techniek en wiskunde vormen een rode draad gedurende hun ganse schoolloopbaan. Daarin onderscheidt deze campus zich van andere scholen: jongeren worden er namelijk voorbereid op hogere studies die leiden naar jobs in Science, Technology, Engineering & Mathematics (de zogenaamde STEM-profielen). De leerkrachten van de nieuwe school volgen zelf een specifieke STEM-opleiding in samenwerking met de Arteveldehogeschool uit Gent. Inschrijvingen van leerlingen voor Groene Eilandje en Stedelijk Lyceum Hardenvoort starten in februari en maart 2015. Wie wil, kan eerst een kijkje komen nemen op de werf op…

View original 3 woorden meer


Caminos laat jongeren ontsnappen

Caminos stippelt uit welke paden en welke wegen interessant kunnen zijn. Hoe en wat kies je dan? (Foto © Alisa Nadezhkina)

Caminos stippelt uit welke paden en welke wegen interessant kunnen zijn. Hoe en wat kies je dan? (Foto © Alisa Nadezhkina)

In Zaal Zirkus in Antwerpen ontsnapte op 2 december een groep jongeren aan hun dagelijkse realiteit met de super eerlijke theatervoorstelling Caminos. Jong maar door omstandigheden volwassen genoeg vragen ze zich af: “Ik kan alle kanten uit, maar toch geraak ik niet vooruit. Hoe komt dat? Waarom?” Caminos is Spaans voor wegen. Deze sociaal artistieke voorstelling toont dat de vele wegen in het leven niet voor iedereen even gemakkelijk bewandeld worden. Caminos wordt gemaakt door jongeren tussen 8 en 18 uit de Don Boscotehuizen in Vremde, Lier en Mortsel. Het zijn jongeren met een sociaal risicovolle achtergrond, die meestal vanwege moeilijke familiesituaties niet de kans hebben om zoiets te doen.

Paden

Deze theatervoorstelling is het derde project van het gezelschap Moeder Eik, opgericht door twee gedreven dames, Saar Fivez en Marianne Cap. Bij deze jongeren hadden Marianne en Saar het gevoel dat zij door hun achtergrond bepaalde keuzes niet kunnen maken en aantal paden niet kunnen bewandelen. Deze voorstelling is deels een weerspiegeling van hun situaties. Je hebt in je leven ongelofelijk veel keuzes die je moet maken en die leiden naar verschillende levens. Welke paden en welke wegen zijn voor jou interessant en hoe en wat kies je dan? Met deze voorstelling geeft Moeder Eik een stem aan die jongeren, die volgens hen, net als alle andere leeftijdsgenoten ook iets willen maken van hun leven en alle kansen moeten krijgen om gelukkig te worden of te zijn.

Schone lei

Interessant genoeg kennen Marianne en Saar de achtergrond van de jongens niet. “We weten niet hoe hun situatie thuis is. Dat is een bewuste keuze. We willen dat niet weten omdat we anders op een bepaalde manier gaan kijken. Bij ons zijn ze met een schone lei begonnen. Voor hen was het ook verfrissend. We zijn zelf naar de tehuizen gegaan en hebben gevraagd wie wil meedoen. Geen audities, alleen enthousiasme was een voorwaarde om mee te doen. We hadden gewoon veertien jongens en meisjes en we gingen een voorstelling maken”, zegt Saar. De voorstelling is eigenlijk gebaseerd op gesprekken en teksten en muziek die van de jongeren komen. “Ze hebben ons veel materiaal gegeven en we hebben dat in een structuur gegoten en zodoende hun visie naar een theatervoorstelling vertaald”, vertelde Marianne.

Super eerlijk

“Een heel authentieke en super eerlijke voorstelling”, luidt meestal het commentaar van het publiek. Steven (26) beschrijft het als “een speelse mengeling van enerzijds de harde lessen van het leven en anderzijds de humor en pijn van het volwassen worden. In een bepaalde scène worden ze allemaal gelabeld zoals bij het leger. Dit staat symbool voor de hedendaagse maatschappij die dat doet: “Ha, Don Bosco, Don Bosco, een nummertje geven en volgende! Maar kort nadien stellen ze een vraag met hun rapnummer: Don’t you think you know anything about me?” Ze durven het publiek aanspreken. Ze vragen om vriendschap en delen hun rare gewoonten, zoals het kloppen op de wc-deur wanneer zeker niemand thuis is. Volgens hen moet iedereen tenminste één rare gewoonte hebben, anders ben je raar. Het mooie was dat ze toen echt worden gehoord. De aandachtige stilte van alle aanwezigen bevestigen dat.

Moeder Eik

De mens is voortdurend op zoek naar iets waarmee hij zich bemoeien kan. Op zoek naar zingeving. Zo ook de twee jonge, gedreven juffrouwen Saar en Marianne Cap. Ze lieten zich inspireren om in 2012 hun eigen theatergezelschap Moeder Eik op te richtten. “We hebben ooit tegen elkaar gezegd dat we een gezelschap wilden oprichten. Het is eigenlijk geboren op een zolderkamer in Leuven uit een mop. We zongen toen ons liedje: “Ik ben een Eik, ik ben Moeder Eik”, vertellen Saar en Marianne met enige nostalgie. Moeder Eik betekent letterlijk een boom. Maar voor Saar en Marianne is dat niet alleen een gewone boom. “Het is een heel hoge boom die soms veel wind vangt, een boom die met zijn wortels onze voeten stevig op de grond zet en waarvan de vele takken branden van nieuwsgierigheid. Je kunt die boom ook opklimmen. We nemen geen blad voor de mond”, sluit Marianne lachend af. © 2014 – C.H.I.P.S. StampMedia – Alisa Nadezhkina === Dit artikel werd gepubliceerd door Apen.be op 13/12/2014

Een prachtige stad waar alles kan