Persbericht stRaten-generaal – Jubileumcongres op woensdag 19 november 2014

banner congres democratie 13 november 2014 Op woensdag 19 november 2014 organiseert stRaten-generaal een jubileumcongres onder de titel “DEMOCRATIE VANDAAG – Nieuwe mogelijkheden voor overheid en burgers” Vijftien jaar geleden werd het Antwerpse bewonerscollectief stRaten-generaal opgericht. Op onze website staat daarover het volgende: StRaten-generaal werd in ’99 als het ware op straat verwekt en is een klein maar krachtig collectief van bezorgde en mondige burgers. SG ijvert ervoor bekommernissen en beslissingen zowel van particulieren als van overheden te plaatsen in het perspectief van het algemeen belang. SG houdt zich bezig met de lokale uitbouw van Agenda 21, de impact van ruimtelijke ordening op maatschappelijke ontwikkelingen en vice versa, stedelijkheid, natuur, participatie, sociale cohesie, ‘open scholen’, gezondheid, rechtvaardigheid, politieke kwaliteitszorg,… en dit in een samenspel van filosofie~strategie~praktijk. Op woensdag 19 november organiseert stRaten-generaal ter gelegenheid van dit jubileum een congres. Onder de noemer ‘Democratie vandaag’ exploreren we samen met een resem boeiende gastsprekers drie ons inziens relevante dragers van de democratie: de representatie (volksvertegenwoordiging), de publieksparticipatie (deliberatie) en de dissidentie (het recht op verzet, twijfel, geweten, …). Voor het volledige programma, zie de pagina van het congres. Gastsprekers zijn Luc Huyse, Karen Celis, Thomas Decreus, Gaston Meskens en Griet Cnudde. Klara-journalist Werner Trio modereert de debatten en leidt het gesprek met de zaal in goede banen. Verwacht gerust uitspraken over de actuele staat van de democratie. Zo kondigde Luc Huyse aan het in zijn lezing te zullen hebben over ‘de nieuwe pretentie van de macht, de verschraling van de democratie tot een rechtstreeks contact met de individuele burger en de aanvallen op het middenveld’. De vier andere sprekers beloven insgelijks lezingen met concrete inslag en actualiteitsgebonden relevantie. In de vooravond organiseren Harm van Dijk en Jerphaas Donner een bijzondere G1000-sessie over de staat van de democratie. Deze twee sessiebegeleiders van het lopende project G1000 Amersfoort laten de aanwezigen proeven van het professioneel in breed beraad gaan met mekaar – zie het programma in bijlage. Een Antwerpse G1000 over de democratie: het is een verjaardagsgeschenk dat we onszelf graag cadeau doen. Dat voor een dergelijk programma grote belangstelling bestaat, moge blijken uit de inschrijvingen: de (mooie) zaal ArenA van het Koninklijk Atheneum Antwerpen zit inmiddels vol (200 stoelen). Maar voor geïnteresseerde pers houden we graag een stoel vrij. Wees welkom. Manu Claeys en Peter Verhaeghe, voorzitter en ondervoorzitter stRaten-generaal Lin Ploegaert en Anne Baudouin, organiserend comité

Michel Bauwens: ‘We hebben een digitale sociaaldemocratie nodig’

Originele link: Château d’ Ampsin – Jan de Zutter Hij woont nog steeds in Thailand, maar dat is een kwestie van tijd. Cyberfilosoof en peer-to-peer activist Michel Bauwens keert zeker terug naar Europa. “Azië heeft een op status gebaseerde consumptiecultuur die puur het liberale model volgt. Alles is er te koop. In Zuid-Amerika gebeurt er zoveel meer. Voor elke procent groei in het bbp heb je er, in vergelijking met Azië, vier keer minder armoede. Dat heeft te maken met de herverdelingspolitiek van linkse regeringen. In Europa zit echter de sociologische basis van peer-to-peer: de kenniswerkers. De crisis is hier ook een stuk erger. Er is een overschot aan precaire jongeren met veel kennis die werken aan het gemeengoed. De vraag naar informatie over peer-to-peer is hier enorm. Daarom is een nieuwe economie mogelijk in Europa.”

Jan de Zutter

Straks geeft hij een lezing en dat zal ongeveer de zesde activiteit zijn van die dag. Michel Bauwens (1958) heeft het druk, nu hij overal ter wereld gevraagd wordt omwille van zijn visie op een nieuw economisch model dat in de steigers staat, hoewel de meeste mensen dat nog niet echt merken. Bauwens is de oprichter van de Peer-to-Peer (P2P) Foundation, een netwerk van onderzoekers en activisten die de transitie naar een open, participatieve en op ‘commons’ gebaseerde economie bestuderen én ontwikkelen. Commons zijn ‘gemeenschappelijke eigendommen’ van een gemeenschap (hierna ‘gemeengoed’) en kunnen dus niet in private handen zijn. Het kan gaan om grondgebied dat door iedereen gebruikt en bewerkt mag worden, maar het kunnen ook culturele goederen zijn zoals literatuur of informatie. “Peer-to-peer heeft altijd bestaan,” zegt Bauwens. “Het kapitalisme heeft het gemeengoed willen afbreken, waardoor we het hier bijna niet meer vinden. Nu we digitaal gemeengoed kunnen maken, verandert dat stilaan. Dankzij internet en netwerktechnologieën is het makkelijker om samen globale projecten te organiseren. Het gemeengoed komt daardoor opnieuw in de maatschappij. Het creëert een nieuwe manier van denken.” Bauwens belandde omwille van zijn werk in de top 100 van de wereldwijde ‘(En)Rich List’, die de meest inspirerende persoonlijkheden op het gebied van duurzaamheid in kaart brengt. Hij werd onder meer door de Ecuadoraanse regering gevraagd een model te ontwikkelen dat de economie van het land volledig kan hertekenen, gebaseerd op principes van open kennis en participatie. “In een peer-to-peer economie werken mensen samen aan een gemeengoed,” zegt Bauwens, “in tegenstelling tot een kapitalistische economie waar personen met elkaar goederen of ideeën uitwisselen. In een peer-to-peer economie worden sommigen betaald voor hun werk, anderen dan weer niet. Het is geen arbeid in de klassieke zin. Als een gemeengoed digitaal is, is het per definitie niet schaars. Je kan het gratis reproduceren. Er is geen spanning tussen vraag en aanbod. Het is dus geen marktproduct, maar rond de toegevoegde waarde van dat gemeengoed – dat niet in overvloed aanwezig is – kan je wel een economie creëren: het aanleren van het gebruiken en het installeren van die toepassingen, het ontwikkelen van nieuwe software, het integreren van die systemen, de strategieën errond, enzovoort. Het gaat om een andere economische visie dan de huidige die van alles een commodity maakt. Dat is misschien allemaal wat theoretisch, dus daarom geef ik een voorbeeld. De Verenigde Staten hebben geografische informatie vrijgegeven
als gemeengoed. Doordat iedereen die kaarten kan gebruiken – met apps, geolocation en andere toepassingen – is de economie er op dat vlak een stuk democratischer geworden. Een gemeengoed kan dus ook productief zijn. In Europa schermt elke natiestaat zijn eigen geografische informatiedatabank af. De staat investeert, wil daar iets van recupereren en geeft dus aan slechts een handvol bedrijven – zoals TomTom – een licentie. Kleine economieën komen zo in handen
van een paar monopolistische bedrijven.” De Amerikaanse econoom Jeremy Rifkin stelt dat dit soort economie binnen dertig jaar groter zal zijn dan de kapitalistische economie. Maar is ze complementair met die harde kapitalistische economie?

“Je moet het zien als een omkering: binnen de huidige markteconomie ontstaan nieuwe gemeengoederen. Vandaag nog wat periferisch als een subsysteem van de kapitalistische markt, maar stilaan verdrijven ze andere markten: Wikipedia vernietigt de Encyclopedia Britannica; elk miljoen dollar in vrije software vernietigt 64 miljoen dollar in privésoftware; een bedrijf met 400 werknemers kan op termijn niet op tegen een of meerdere netwerkbedrijven van 40 mensen met toegang tot 40.000 ontwikkelaars. Rifkin heeft gelijk: je krijgt een graduele verplaatsing van bestaande economische modellen naar gemeengoedmodellen. Bedrijven verzetten zich daar natuurlijk fel tegen. Neem nu breedband. Telecombedrijven stellen dikwijls dat de netneutraliteit moet worden afgeschaft, omdat Google en Facebook er gratis gebruik van maken en er winst mee maken. Netneutraliteit garandeert nu een open toegang tot het internet, terwijl sommige providers gebruikers er differentieel voor willen laten betalen. Mensen in de vrije media zijn natuurlijk tegen het afschaffen van netneutraliteit. Maar dat is een vals debat. Want in België ligt de Fiber, de glasvezelkabel, klaar die gigantische hoeveelheden informatie kan verwerken: naast de auto- en spoorwegen, naast de ring rond Antwerpen. Kapitalisme werkt volgens een schaarste-engineeringmechanisme: bedrijven houden artificiële schaarste in stand.
Ze willen de informatiestromen op het internet ook ‘schaars’ kunnen houden. Op die manier krijg je een kapitalisme dat tegen innovatie en vooruitgang is.” Ook patenten zijn een blok aan het been van een peer-to-peer economie. Moeten we die afschaffen?

“Ze moeten niet worden afgeschaft, maar wel drastisch teruggeschroefd naar vijf jaar in plaats van twintig jaar nu. Patenten hebben een vertragend effect op innovatie. Studies wijzen erop dat de voordelen ervan na vijf jaar verdwijnen. Daarna zit je met grote bedrijven die patenten exclusief gebruiken om innovatie van concurrenten via de rechtbank tegen te gaan. Ook het copyright moeten we terugschroeven naar 14 jaar; zoals in de jaren 1930. Waarom moet copyright 95 jaar gelden? Die auteurs zijn dan al lang dood; je kan hen toch niet meer vergoeden. Het is pure monopolisering. Het hedendaags neoliberaal kapitalisme is een rentesysteem. Het extraheert rente zonder productiviteit. Vandaag kan je weinig winst maken met productie, maar des te meer door de controle over netwerken en intellectuele eigendommen. Na de crisis van 2008 hadden we het systeem grondig moeten hervormen, zoals met de New Deal is gebeurd na de crisis van de jaren 1920. We brachten echter enkel kleine cosmetische
ingrepen aan. De basis van het systeem is nog altijd dezelfde.” Onze industriële samenleving is opgebouwd rond grootschalige projecten, terwijl peer-to-peer eerder kleinschaligheid koestert. Kan je via peer-to-peer bijvoorbeeld een staalfabriek uit de grond stampen?

Michel Bauwens 5“Zeer zeker. Opnieuw nemen we de Verenigde Staten als voorbeeld. De staalindustrie is er niet meer zoals vroeger. Vandaag maken veel kleine bedrijven van 50 à 200 man er staal. Dat is weliswaar geen peer-to-peer model, maar wel anders dan ons model waar grote bedrijven duizenden werknemers tewerkstellen. Ook voor de autoassemblage zitten we in een transitie met twee modellen: een model waar in grote fabrieken veel arbeiders en machines een groot aantal auto’s maken die moeten worden verscheept; en een ander model waar een auto lokaal via open design wordt ontwikkeld door ambachtslui, in lokale microfabrieken wordt gemaakt met een 3D-printer. In het oude model, an economy of scale, moet je steeds meer dingen maken om de kost per eenheid naar beneden te drukken. Je hebt steeds meer energie en materiaal nodig om competitief te zijn. In het peer-to-peer model, volgens de logica van an economy of scope, doen we meer met hetzelfde. Je gebruikt kennis uit de hele wereld om lokaal iets te ontwikkelen. Studies wijzen uit dat driekwart van de kost van productie transport is. De dag dat de olie 400 dollar per vat kost, werkt dat oude model niet meer. Dan wordt de
economy of scope belangrijker dan de economy of scale.” Vandaag kan je met competitieve kennis veel geld verdienen. Waar zit het verdienmodel in die nieuwe economie?

“Nu hebben we een sociaal onrechtvaardig systeem van the winner takes it all. De meerderheid werkt hard; slechts enkelingen gaan met 90 procent van de inkomsten lopen. In een economie met kennisgemeengoed krijg je een reputatie: hoe beter je wordt, hoe meer je zal bijdragen tot het gemeengoed, hoe hoger jouw reputatie.” Daarmee ligt er nog geen brood op de plank.

“Jawel, want je kan dat verzilveren op de markt. Het gemeengoed werkt samen met de markt. Zo werd er door een groot IT-bedrijf dat in Duitsland wou rekruteren een ranking opgemaakt van softwareontwikkelaars die werken via GitHub, een site waar open softwareontwikkelaars hun vrije code deponeren. Men keek naar wie de beste kwaliteit leverde én het grootste netwerk kon ontwikkelen. De beste ontwikkelaars konden aan de slag bij Google. Zo wisten ze hun werk in een peer-to-peer omgeving te verzilveren. In deze procedure kwamen er geen cv’s of portfolio aan te pas. Het ging enkel over een directe analyse van de kwaliteit van hun werk in een open source gemeengoed en over de opgebouwde reputatie.” Zijn er schattingen om de impact van de peer-to-peer economie te meten?

“Volgens het rapport ‘Fair Use in the US Economy’ uit 2010 bedraagt de hele economie rond gedeelde kennis met 17 miljoen werkers één zesde van het Amerikaanse bbp. Dat is toch al behoorlijk wat.” Nieuwe fenomenen als Uber of Airbnb zijn uitgegroeid tot volwaardige spelers op de arbeidsmarkt. Ze zetten traditionele tewerkstelling onder druk en zorgen daarmee voor oneerlijke concurrentie en sociale dumping is de kritiek.

“Net daarom hebben we een digitale sociaaldemocratie nodig. De arbeidersbeweging van de 19de eeuw ontstond doordat van hun land verjaagde boeren zonder bezittingen in steden terechtkwamen. Gradueel bouwden die rechten op. Er ontstonden solidariteitsmechanismen, die de welvaartsstaat nadien voor iedereen veralgemeende. Vandaag worden opnieuw heel wat mensen verjaagd: uit arbeid deze keer. Denk aan freelancers. Ze verliezen hun job, maar blijven wel gemeengoed opbouwen en doorwerken, zodat ze nadien gemakkelijker terug kunnen naar de arbeidsmarkt. We kunnen niet ontkennen dat er geen probleem bestaat met het gemeengoed. Veel jonge journalisten schreven gratis op de weblog The Huffington Post om hun reputatie op te bouwen, maar bij de verkoop ervan heeft niemand daar een dollar van gezien, behalve oprichtster Arianna Huffington. Het gemeengoed wordt uitgebuit.” Ook Facebook is zo’n parasitair systeem. Zonder haar gebruikers is het een leeg platform; toch zijn de winsten exclusief voor de club rond Mark Zuckerberg.

“Stilaan komen we in een fase dat gemeenschappen daar oplossingen voor zoeken. In mijn P2P Foundation vertaalt een groep mensen gratis artikels over gemeengoed van het Engels naar het Spaans en omgekeerd. Dat wordt genoteerd in een pro bono boekhouding. Door bij te dragen aan het gemeengoed, bouwen ze een reputatie op. Als gevolg daarvan mochten twee van hen het nieuwe boek van David Bollier, Think like a commoner, vertalen. Je ziet onmiddellijk het probleem: tien mensen dragen bij aan de waarde van het gemeengoed en slechts twee profiteren van de markt. Dit Guerilla Translation collectief, dat deel uitmaakt van ons coöperatief netwerk, bouwde daarom een solidariteitsmechanisme op via een ‘open value accounting system’: 25 procent van die marktwaarde gaat naar die pro bono boekhouding om de andere bijdragers mee te vergoeden. In de toekomst kan de overheid dus ook een gemeengoed institutionaliseren om op die manier bijdragen tot het gemeengoed te vergoeden.” Ook inzake regulering moet de overheid zich aanpassen aan de nieuwe realiteit. Kleine hotelletjes of taxidiensten worden overladen met regulering. Daar moeten Airbnb of Uber zich niets van aantrekken.

“Ik ben fel gekant tegen reguleringen die monopolies beschermen tegen innovatie, maar wel voorstander van een regulering tegen het misbruik van monopolies. Seoul, een ‘deelstad’, heeft Uber verboden. Niet om taxi’s te beschermen, wel om de eigen deeleconomie te beschermen tegen het Amerikaans monopolie van Uber. Dat is een goede zaak. Want een Uber-chauffeur heeft geen contact met de markt. Hij staat zwak tegenover zijn moederbedrijf; in San Francisco besliste Uber plots 20 procent minder te betalen voor dezelfde ritten. Daar moeten we voor oppassen. Anderzijds is de mutualisering van transport, in termen van duurzaamheid, natuurlijk wel een goede zaak. Elke deelwagen kan 15 privéwagens vervangen.
Als we dat systematisch zouden doen, kunnen we in het Westen in tijden van ecologische en economische crisis veel van onze welvaart beschermen.” Hoe moet de 21ste eeuwse overheid er voor u dan uitzien?

“In het oude bureaucratische model produceert de staat een publieke dienst voor de gebruiker, waar diezelfde gebruiker geen enkele participatie in heeft. De dienstverlening kan goed of slecht zijn, ze is te nemen of te laten. Het kan anders. Ik geloof erg in het concept van de partnerstaat en in de commonificatie (nvdr., het transformeren tot coöperatief gedachtegoed) van publieke diensten. Neem nu de gezondheidszorg in Quebec. Daar zijn 98 procent van de nieuwe coöperaties solidariteitscoöperaties. Ook in de Emilia Romagna, Noord-Italië, bestaat het model van de solidariteitscoöperatie. Daar voorziet de staat fondsen, maar is de publieke gezondheid zelf in handen van de overheid, dokters, patiënten en gebruikers. Iedereen blijft het recht op gezondheidszorg behouden, maar ze wordt wel gecoproduceerd. De betrokkenheid en tevredenheid gingen er sterk omhoog. Over dat soort modellen moeten we nadenken. Het is geen kwestie van een zwakke of sterke staat, wel van een meer participatieve staat die de randvoorwaarden creëert om mensen zelf dingen te laten doen.” Zoals de Furreai Kippu, een complementair muntsysteem in Japan. Als je er jouw bejaarde buurvrouw helpt, verdien je Furreai Kippu’s die je later zelf kan gebruiken om zorg te krijgen of die je kunt gebruiken voor de zorg voor jouw ouders.

“Dat is een mooi voorbeeld van een faciliterende overheid. We kunnen niet anders dan kritisch zijn over de overheid. Die functioneert vandaag niet meer naar behoren. Toen ik vijftien jaar geleden België verliet, reden de treinen nog op tijd. Nu ik even terug ben, doet bijna geen enkele trein dat meer. Het klassieke systeem staat op instorten. De staat is voor grote delen gecapteerd door de markt. De democratie wankelt. Een recente Amerikaanse studie vergeleek het stemgedrag van de volksvertegenwoordigers met de visie van haar kiezers én van haar financiers. Met de kiezers bleek er geen enkele correlatie te bestaan; met diegenen die hun verkiezingscampagne betaalden was er zo’n 85 procent correlatie. Onze democratie is dus een simulacrum geworden. Een partnerstaat kan die verdwenen participatie en democratie nieuw leven inblazen.” In Nederland wordt de participatiestaat een trek-uw-plan-samenleving en ook in Vlaanderen zien we het discours van een terugtrekkende staat, waarbij van de bevolking verwacht wordt dat ze het zelf oplossen. Dat is wellicht niet het participatiemodel dat u bedoelt?

“Neen. We hebben dus een sterke linkse beweging nodig. Want er bestaat wel degelijk een contradictie tussen peer-to-peer en kapitalisme. Beiden hebben andere waarden. Het kapitalisme is niet het juiste systeem om van peer-to-peer gebruik te maken. Kijk naar crowdsourcing, waarin een organisatie gebruik maakt van een groep individuen voor consultancy, innovatie, beleidsvorming of onderzoek. Het idee an sich – dat iedereen kan bijdragen – is fantastisch. De realiteit is echter dat deze platformen met elkaar in concurrentie treden. Voor een project dienen
honderden mensen een design in, maar slechts twee mensen worden gekozen. De wereld van de arbeid betaalt een hoge prijs. Zo’n contradicties worden steeds groter.” Hoe moeten we het peer-to-peer model dan wel inbedden in het huidige systeem?

“Ik pleit voor een gelijktijdige transformatie van een productieve, civiele maatschappij die bijdraagt aan het gemeengoed, een ethische markt en een partnerstaat. De drie moeten tegelijkertijd aangepakt worden om een nieuw evenwicht te vinden. Ik wil niets afschaffen. Alleen dat ze alle drie veranderen om de bloei van peer-to-peer op een sociaal rechtvaardige manier mogelijk maken.” Wat is in zo’n nieuw model de rol van de vakbonden?

“Het voordeel van peer-to-peer is dat mensen passioneel een gemeengoed opbouwen, daarrond een economie creëren en daar inkomsten uit halen. De volle 100 procent van die mensen zijn gemotiveerd en zorgen voor hun eigen inkomen via open coöperaties. Je bent vrij en dus productief. Volgens het vakbondsmodel zijn vier op de vijf mensen niet gelukkig in hun job en werkt men om te overleven. Zolang dat de realiteit is, is het goed dat de vakbonden er zijn om de arbeiders te verdedigen. Ook Uber-chauffeurs zouden gesyndiceerd moeten worden. Maar het gezonde peer-to-peer model werkt anders. Ik zie in de toekomst nieuwe organisatiemodellen die wellicht iets gemeen zullen hebben met de ‘gilden’ van weleer. De Freelancers Union in de Verenigde Staten is daar een goed voorbeeld van” In het peer-to-peer model mag je dan nog wel gepassioneerd bezig zijn, mensen bouwen er geen sociale rechten op, geen pensioenrechten, enzovoort.

“Klopt, maar je moet vertrekken vanuit de realiteit. Peer-to-peer vernietigt de bestaande jobs niet; het is de markt die steeds meer mensen uit de arbeid stoot. Je kan doen alsof dat niet gebeurt en dat oude model verdedigen, maar dan ben je louter defensief en dus verkeerd bezig. Vakbonden moeten meer doen voor freelancers. Ze moeten nadenken hoe die groep mensen zich kunnen verenigen, hoe ze voor hen solidariteitsmechanismen kunnen opbouwen. In Nederland bestaat het Broodfonds, een sociaal vangnet voor en door zelfstandigen. Veel mensen in de peer-to-peer economie maken er gebruik van. Men denkt er fel na over een andere manier van solidariteit. In die discussies zijn de vakbonden nergens te bekennen. Dat is jammer. Want het grote probleem van een peer-to-peer economie is inderdaad hoe zekerheid op te bouwen. Dat functioneert vooralsnog slecht.” Zou dat geen rol kunnen zijn voor de sociaaldemocratie?

“Zeer zeker, maar ze doet dat hoegenaamd niet. De enige Vlaamse krant die niet over mijn boek De wereld redden (Uitgeverij Houtekiet & Denktank Oikos) schreef, was De Morgen. Dat is toch niet normaal? Dat betekent dat links veel te conservatief is, te veel aan oude modellen vasthangt terwijl de wereld aan het veranderen is. Op partijpolitiek niveau idem dito. Ik krijg uitnodigingen van CD&V, van Groen, van de Piratenpartij, van het Nederlandse Groenlinks… maar uit de hoek van de sp.a hoor ik niets. Dat is een probleem. Het betekent dat de sociaaldemocratie de draai niet vindt naar de nieuwe mentaliteit, naar de nieuwe jongeren, naar de kenniswerkers van de peer-to-peer economie.” Wat moet de sociaaldemocratie dan doen om aansluiting te vinden?

“Ze moet aansluiting vinden bij de burgerbewegingen die zich met die zaken inlaten. Er zijn in Vlaanderen honderden verenigingen bezig met het heruitvinden van de voedselketen, van de energieketen, met co-working,… De jonge kennisarbeiders zijn de nieuwe arbeidersklasse. Er is geen andere arbeidersklasse meer in het Westen; die demografie gaat gestaag achteruit. Steeds minder mensen werken in de fysieke productie. De sociaaldemocratie is de partij geworden van de
overheidsambtenaren en van de bobo’s. Kijk opnieuw naar De Morgen. Onlangs stond ik in hun Zeno katern, maar de eerste vijf pagina’s gingen over Yves Desmet die meehielp in een driesterrenrestaurant van een of andere topchef, dat niemand kan betalen. De krant schrijft dus voor een elite. De overblijvende arbeiders stemden vroeger voor het Vlaams Blok, nu voor de N-VA. De sociaaldemocratie is volledig verkeerd bezig. De jonge kenniswerkers van vandaag worden aangetrokken door Groen, door de Piratenpartijen, door partijen als het Spaanse Podemos, het Griekse Syriza en de Italiaanse Vijfsterrenbeweging.” Kan je dan geen begrip opbrengen voor klassieke partijen die bang zijn voor de vallende dominostenen in onze welvaartsstaat: eens je er een paar wegneemt, kan de hele boel ineen stuiken?

“Het is de taak van de politiek om te kijken naar alternatieven. Welke puzzelstukken ontbreken in de bestaande ecosystemen en hoe kunnen we als staat faciliteren om daar nieuwe evenwichten te vinden? We leven vandaag in een transitieperiode met twee economische modellen: een oud model dat nog altijd functioneert en een nieuw model dat ook al functioneert. Dat politici die pluraliteit erkennen, is voor mij al voldoende. Als je niet investeert in het nieuwe model, zit je in de penarie bij een crisis want dan zit je enkel nog met dat oude, onvolledige ecosysteem dat niet meer op zijn poten staat. Dat was het geval in 2008. Op dat moment kwam Rechts met haar plannen. Naomi Klein schreef in The Shock Doctrine (2007) over de opkomst van het rampenkapitalisme. Ze beschrijft hoe het neoliberalisme in tijden van crisis er zijn hervormingsprogramma’s doorduwde terwijl de mensen niet wisten wat er gebeurde. De crisis verlamde Links. Rechts had haar materiaal in de denktanks klaarliggen. Het kapitalisme zoekt altijd naar winst. Politiek gezien hebben ze die peer-to-peer systemen en participatiemodellen gebruikt als ideologie om de welvaartsstaat af te bouwen. Dat is jammer.” Foto: Theo Beck

Projectdefinitie

In het najaar van 2014 stelde het district de projectdefinitie voor aan de bewoners handelaars. In een projectdefinitie wordt de huidige situatie omschreven. Op basis van deze analyse worden doelstellingen opgesteld. De ontwerpers maken ook al een eerste ontwerp.

Doelstellingen 


De Steenhouwersvest moet een volwaardig deel uitmaken van het winkelwandelnetwerk van het historisch centrum. De straat moet aangenaam zijn voor fietsers en voetgangers. Er komen groene accenten.De straat wordt opgewaardeerd door een gelijkgrondse aanleg. Een aantal parkeerplaatsen maken plaats voor  een aagenamere ruimte voor voetgangers en terrassen. Laad- en loszones blijven aanwezig.   De Oever wordt een groen rustpunt waar het aangenaam is om te vertoeven en te pauzeren tijdens een drukke winkeldag. De breedte van de straat wordt optimaal benut door de verkeersas te verleggen. Hierdoor komt er een plein waar ruimte is voor groen, banken, bloemetjes, etc. De huidige bomen blijven behouden.  De Korte Ridderstraat wordt opgewaardeerd door enkele kleine ingrepen zoals nieuw straatmeubilair en groene accenten.

Meer informatie vindt u in de presentatie onderaan.

Inspraakmoment oktober

Deelnemers waren het eens over de bomen in de straten: deze moeten blijven; en als het kan aangevuld worden met nieuwe groene accenten. Het standbeeld van J. Jordaens moet een plaats krijgen op het nieuwe plein. Het voorstel om de Steenhouwersvest aangenamer te maken door minder parkeerplaatsen te creëren kon ook op begrip rekenen. 
 
Over het voorstel om de verkeersas van de Oever te verleggen, waren de meningen verdeeld. De reacties gingen van 'fantastisch idee' tot 'dit vinden we niet goed'.  Dat er iets gedaan moet worden aan de snelheid wanneer er momenteel 's nachts geraced wordt in de straat, kon iedereen zich dan weer wel in vinden.
s.001

Wat wil jij op de Scheldekaaien Centrum?

Je kan deze week (van maandag tot zaterdag) mee praten over wat er komt op de nieuwe Scheldekaaien. Het gaat over een belangrijk stuk dat grenst aan het centrum van de stad. Het is het stuk vanaf de voetgangerstunnel tot aan het loodswezen. In dit filmpje zie je in ‘t kort wat de stad wil doen.

In het oog springen 2 parkingzone’s: Parking kaaien Noord en parking kaaien Zuid. Die maken deel uit van een kring met 8 parkings rond de oude binnenstad.

Screen Shot 2014-11-17 at 12.47.51

De kaaiweg wordt heraangelegd met meer plaats voor fietsers en voetgangers. Er wordt ook plaats voorzien voor een kaaitram. De wandelterrassen en de hangars blijven bestaan. De stad wil er graag zaken zoals een bar of restaurant, een bloemenzaak of een balie van toerisme . Het cruisetoerisme blijft voor de stad ook belangrijk, al kan de plaats van de cruiseterminal wel verplaatsen.

Kom je suggesties geven over wat jij wil dat er met de (overblijvende) ruimte gebeurt. Met jouw feedback zal de stad aan private parking-uitbaters vragen een totaalplan op te maken.  Er zijn al 100 mensen die mee praten aan de tafels.

Inschrijven kan je via Sabine De Meulder, stafmedewerker stad in dialoog (wees er snel bij).

Misschien tot aan één van de gesprekstafels!
Frederik

Nog tot woensdag stemmen voor Vlaamse Jeugdraad

Je kan nog tot woensdag stemmen op een van deze kandidaten voor de Vlaamse Jeugdraad. (Foto © Vlaamse Jeugdraad)

Je kan nog tot woensdag stemmen op een van deze kandidaten voor de Vlaamse Jeugdraad. (Foto © Vlaamse Jeugdraad)

Voor het eerst kan je online stemmen op je favoriete kandidaat voor de Vlaamse Jeugdraad. Dat is de officiële adviesraad over alle domeinen die kinderen, jongeren en hun organisaties aanbelangen. Woensdag werd de kiescampagne afgetrapt in Antwerpen. “We hopen dat jongeren stemmen op de ideale kandidaat.” De campagne voor de 12 individuele zitjes in de Vlaamse Jeugdraad loopt volop. De kieskaravaan houdt vanavond halt in Berchem en trok ook woensdag al door de stad, langs het Stedelijk Lyceum en de AP Hogeschool in Antwerpen. “Daar hebben wij eerst kort een uitleg gegeven”, verduidelijkt woordvoerster Caroline Verschueren. “Daarna konden enkele kandidaten zichzelf voorstellen en uitleggen wat zij willen doen in de Vlaamse Jeugdraad. Tot slot konden jongeren uit het Stedelijk Lyceum en de AP Hogeschool een dialoog voeren met de aanwezige kandidaten.” Volgens Sahd Jaballah, een kandidaat uit Mechelen, verliep de eerste dag al zeer vlot. Volgens hem hebben alle aanwezige deelnemers, en hijzelf natuurlijk ook, hun best gedaan. “Ik had wel het gevoel dat de Vlaamse Jeugdraad niet zo bekend is bij de jongeren”, vertelt de jeugdwerker, die naar eigen zeggen meedoet omdat hij bepaalde groepen die ondervertegenwoordigd zijn net extra wil vertegenwoordigen. “Ik denk dat er meer stemmen zullen binnenkomen dan de vorige jaren.”

Vergeet je pincode niet

Met de campagne wil de organisatie de Vlaamse Jeugdraad dus bekender maken en meer jongeren bereiken. De kandidaten hebben volgens Verschueren al veel jongeren kunnen overtuigen. “Een heel groot deel heeft al direct hun stem kunnen brengen. Er zijn ook anderen die eerst moesten nadenken en misschien later een stem zullen uitbrengen.” Voor het eerst kan je online stemmen op één of meerdere kandidaten.”Eerst moest je je verplaatsen om te kunnen stemmen, nu hoeft dat niet meer. Zo willen we eens proberen de drempel zich te verplaatsen weg te halen,” legt Verschueren uit. Jaballah weet echter dat het onverwacht een drempel blijft: “Ik heb opgemerkt dat er veel mensen zijn die de pincode van hun eID niet kennen, dus konden ze niet stemmen. Die mensen zijn moeilijk te bereiken, maar we zijn aan het proberen ze toch te betrekken bij de verkiezingen.”

Goed vooruitzicht

“We hopen dat jongeren stemmen op de ideale kandidaat. Hoe meer stemmen, hoe beter we ons kunnen representeren, hoe groter onze politieke stem wordt,” verklaart Verschueren. Jaballah vond het een zeer positieve dag: “Ik hoop dat de volgende dagen van de campagne ook zo zijn.” De campagne loopt nog tot en met 19 november. De kieskaravaan passeert vanavond nog in Antwerpen, ter gelegenheid van de Dag van de Jeugdhuizen, en trekt de komende dagen nog naar Gent, Genk en Brussel. Stemmen kan tot woensdag. Uiteraard kunnen alleen jongeren en jongvolwassenen (van 12 tot en met 30 jaar) hun stem uitbrengen op hun vertegenwoordigers. Ook Grumpy Cat wil het stemmen aanmoedigen. Bekijk het filmpje: © 2014 – C.H.I.P.S. StampMedia – Ange-Vanessa Nsanzineza ===
Dit artikel werd gepubliceerd door Het Nieuwsblad – Online op 15/11/2014
Dit artikel werd gepubliceerd door Allesoverjeugd.be op 15/11/2014
Dit artikel werd gepubliceerd door Jongerenplaneet.be op 15/11/2014

Bouw mee aan een sociale, ecologische en democratische Stad