Studenten demonstreren tegen hoofddoekarrest van het Europees Hof

De A-Raad van studenten van de Karel de Grote hogeschool demonstreerde woensdag tegen de hoofddoekbeslissing van het Hof van Justitie van de Europese Unie. Die geeft Europese privébedrijven voortaan het recht om gesluierde moslima’s onder bepaalde voorwaarden niet aan te nemen of te ontslaan.

De A-Raad van studenten van de Karel de Grote hogeschool demonstreerde woensdag tegen een nieuw arrest van het Hof van Justitie van de Europese Unie. Dat geeft Europese privébedrijven voortaan het recht om gesluierde moslima’s onder bepaalde voorwaarden niet aan te nemen of te ontslaan.

© 2017 – StampMedia – Sven Aerts

Dit artikel werd gepubliceerd door Apen.be op 15/03/2017
Dit artikel werd gepubliceerd door Het Nieuwsblad – online op 15/03/2017

Nieuw project van Platform Allochtone Jeugd gaat voor positieve actie

Het Platform Allochtone Jeugdwerking, kortweg PAJ, heeft er sinds januari van dit jaar een nieuw experimenteel project bij in Antwerpen. Gesponsord door de burgerbegroting zette PAJ het project Our P.A.C.T. op poten. Dat om jongeren die op zoek zijn naar hun identiteit en moeilijk hun weg vinden in de maatschappij een hart onder de riem te steken.

© Shana Ludikhuyze

© Shana Ludikhuyze

Het Platform Allochtone Jeugdwerking, kortweg PAJ, heeft er sinds januari van dit jaar een nieuw experimenteel project bij in Antwerpen. Gesponsord door de burgerbegroting zette PAJ het project Our P.A.C.T. op poten. Dat om jongeren die op zoek zijn naar hun identiteit en moeilijk hun weg vinden in de maatschappij een hart onder de riem te steken.

Na een periode van kennismaking met de jongeren startte Our P.A.C.T. de voorbije week met de eerste activiteiten. “Our P.A.C.T. staat voor Positive Actions Change Things”, zegt projectmedewerkster Myriam Belkadi (23). “We gaan ervan uit dat jongeren een positieve kracht vinden in een uitgebreide vrijetijdsbesteding.”

De jongeren doorlopen een traject dat bestaat uit verschillende activiteiten. “We willen de jongeren niet enkel in de activiteiten laten uitblinken, we willen hen ook dingen bijbrengen”, legt Myriam uit. “Zo hebben we onze maandelijkse jongerendialogen, Matchpoint. Daarin komen moeilijk bespreekbare thema’s aan bod, zoals relatie en gender, identiteit, waarden en normen, en diversiteit.”

De werking van Our P.A.C.T. is vooral gericht op inspraak van de jongeren. “We willen een gevoel van burgerschap creëren door de jongeren zoveel mogelijk te laten matchen met de samenleving”, vertelt Myriam. “Ze worden geprikkeld met een uitgebreid aanbod aan workshops – zoals ‘Rots en water’ en ‘Over de streep’ – en worden in contact gebracht met rolmodellen.”

“Er zijn veel projecten die radicalisering willen tegengaan”, gaat Myriam verder. “Door kort op de bal te spelen, proberen wij de radicalisering een stapje voor te zijn. We werken dus preventief. Door te focussen op een positieve kijk op de samenleving, en door de jongeren een toekomstperspectief te bieden.”

Voor meer info over de werking van PAJ: www.paj.be/about-us

© 2017 – StampMedia – Shana Ludikhuyze

Dit artikel werd gepubliceerd door Jongerenplaneet.be op 03/03/2017
Dit artikel werd gepubliceerd door Apen.be op 03/03/2017
Dit artikel werd gepubliceerd door Het Nieuwsblad – online op 03/03/2017

Roma kinderen in België: “Wanneer ik vijftien ben, trouw ik en stop ik met school”

In België zijn Romakinderen het slachtoffer van aantastingen op hun recht op onderwijs, één van hun fundamentele kinderrechten. Althans, dat vindt Elias Hemelsoet, beleidsadviseur bij GO! Onderwijs en auteur van Roma in het Gentse onderwijs. “Het recht op onderwijs gaat verder dan ieder kind toegang geven tot onderwijs. School moet betekenisvol zijn voor ieder kind. Voor Roma is dat nu niet altijd het geval.”

Een Romajongetje maakt tekeningen bij de School van Vrede. (Foto © Charlotte Van Campenhout)

Een Romajongetje maakt tekeningen bij de School van Vrede. (Foto © Charlotte Van Campenhout)

In België zijn Romakinderen het slachtoffer van aantastingen op hun recht op onderwijs, één van hun fundamentele kinderrechten. Althans, dat vindt Elias Hemelsoet, beleidsadviseur bij GO! Onderwijs en auteur van Roma in het Gentse onderwijs. “Het recht op onderwijs gaat verder dan ieder kind toegang geven tot onderwijs. School moet betekenisvol zijn voor ieder kind. Voor Roma is dat nu niet altijd het geval.”

Roma vormen de grootste minderheidsgroep binnen de Europese Unie en zijn vaak het slachtoffer van discriminatie. In 2011 verplichtte de EU daarom alle lidstaten een nationale integratiestrategie voor de Roma uit te werken. Onder andere de kijk van Roma op het onderwijs en omgekeerd de kijk van onderwijs op Roma moest daarin aangepakt worden.

“België was het enige land dat dat zeer laattijdig ingediend heeft”, aldus de auteur van Roma in het Gentse onderwijs: een verhaal apart?, Elias Hemelsoet. “Vandaag zijn we op het vlak van onderzoek over Roma waarschijnlijk het meest achterstaande land van Europa.” Het spreekt vanzelf dat dat de situatie van vele Roma niet helpt. Zeker die van de kinderen niet. Daarom spreekt Hemelsoet van fundamentele aantastingen van de kinderrechten bij de Roma in België, waaronder het recht op onderwijs.

“Ieder kind heeft recht op onderwijs en dat gaat verder dan elk kind toegang geven tot onderwijs”, legt hij uit. “Scholen moeten voor ieder kind iets betekenen, ook voor Romakinderen. Anders blijven de Roma vast zitten in een vicieuze cirkel van armoede en sociale uitsluiting.” Daarbij geeft hij ook aan dat het van twee kanten moet komen. “We kunnen natuurlijk niet voor elke ouder de perfecte school creëren.”

“Je kan je de vraag stellen hoe die kinderen in het buitengewoon onderwijs terechtkomen”

Nu worden Roma soms in onthaalklassen gezet waar maximum twee jaar gefocust wordt op hun anderstaligheid. “Maar sommigen hebben geen schoolervaring”, argumenteert Hemelsoet. “Ze zijn het niet gewoon om stil te zitten en hebben soms nooit eerder een pen vast gehouden. Voor hen zou er een ander soort onthaalklas moeten zijn. éen die hun achterstallige schoolvaardigheden compenseert.”

Buitengewoon onderwijs

“Uit mijn onderzoek bleek dat een kind van Slovaakse Roma in Gent zes en een halve keer meer kans heeft in het buitengewoon onderwijs terecht te komen dan een ander kind”, waarschuwt Hemelsoet. “Vanuit het perspectief van de kinderrechten is dat hallucinant.”

Het is niet enkel een fenomeen dat in Gent voorkomt. De directeur van de Antwerpse school voor buitengewoon lager onderwijs Klim-op° schat het aantal Romakinderen in zijn school op veertig. Dat is zo’n dertig procent van het totale aantal leerlingen. “Je kan je de vraag stellen hoe die kinderen in het buitengewoon onderwijs terechtkomen”, meent hij. “Het is een vraagteken of al die Romakinderen zwakbegaafd zijn.”

Toch zitten de meesten er op hun plaats, vindt hij. Ze werden immers door verwezen door het CLB. “Onze ervaring met Roma laat het toe hen gepast op te vangen”, legt de directeur uit. “Hoe meer we kunnen vertrekken vanuit de leefwereld van de kinderen, hoe verder we geraken. Binnen het buitengewoon onderwijs kunnen we werken met ontwikkelingsdoelen. Zo kunnen we heel oplossingsgericht met deze kinderen omgaan. In het gewoon onderwijs merken we dat dit ook meer en meer gebeurt.”

“Roma zijn tijgers voor hun kinderen”

Enkele van de Klim-op Romakinderen wonen op een woonwagenterrein in Wilrijk. De Roma die daar wonen maken deel uit van de groepen Rom en Sinti. Elke week haalt Lena Pengel (29) een aantal kinderen op met haar busje. Ze brengt hen naar School van Vrede waar kinderen tot het zesde leerjaar die moeilijkheden hebben met studeren huiswerkbegeleiding krijgen.

School van Vrede (Foto © Charlotte Van Campenhout)

School van Vrede (Foto © Charlotte Van Campenhout)

Vanaf het middelbaar kunnen ze elke week naar de Friends komen. Beide zijn initiatieven van Sant’ Egidio, een christelijke gemeenschap die zich inzet voor solidariteit, vrede en dialoog. Lena komt al sinds 2007 op het woonwagenterrein en de mensen vertrouwen haar. “Het heeft me veel tijd en moeite gekost om de kinderen mee te mogen nemen naar School van Vrede. Ook al had ik de beste bedoelingen.” Roma hebben het moeilijk niet-Roma te vertrouwen, legt ze nog uit.

“Ze schamen zich niet omdat ze Roma zijn, maar om hoe de maatschappij Roma ziet”

“Roma zijn tijgers voor hun kinderen”, bevestigt de directeur van Klim-op. Dat beaamt ook de directrice van een gewone basisschool°° waar enkele Roma ingeschreven zijn. “Bij het ene Romagezin ging het vlot, maar bij het andere kwam het vertrouwen er niet zomaar. Het kostte heel wat moeite die familie te doen inzien dat we hen als school kunnen helpen.3 Op een bepaald moment kwamen de kinderen van dat laatste gezin minder vaak naar school. Uiteindelijk bleek dat de moeder hen niet naar school wou sturen met een lege brooddoos. “Ze schaamde zich te hard.”

Het taboe rond Roma

De schaamte die sommigen voelen rond te term ‘Roma’ heeft veel te maken met de perceptie van niet-Roma. “Ze schamen zich niet omdat ze Roma zijn, maar om hoe de maatschappij Roma ziet”, aldus de directeur van Klim-op.

De 23-jarige Floure* woont op het woonwagenterrein. Hoewel ze zich niet schaamt om Roma te zijn – ‘Dat is toch mijn identiteit?’- heeft ze het gevoel dat ze anders behandeld wordt wanneer mensen het weten. Op het uitzendkantoor hebben ze haar aangeraden niet te melden dat ze Roma is.

Een jongere helpt twee Romakinderen met hun huiswerk. (Foto © Charlotte Van Campenhout)

Een jongere helpt twee Romakinderen met hun huiswerk. (Foto © Charlotte Van Campenhout)

Zo krijgen Roma het gevoel dat het zelfs niet uitmaakt of ze een diploma hebben of niet, want ze zijn toch ‘maar’ Roma. “Veel Roma-ouders denken niet dat het onderwijs zoals dat er nu uitziet hun kinderen meer toekomstkansen zal geven”, aldus Hemelsoet. “We moeten er voor zorgen dat wat er op die schoolbanken gebeurt, kan bijdragen aan hun maatschappelijke kansen.”

Dat is nu niet altijd het geval en zorgt er ook voor dat Roma het onderwijs gemakkelijker laten vallen. Bij de Roma van het woonwagenterrein is het bijvoorbeeld niet helemaal ongewoon dat minderjarigen trouwen en dat er na het trouwfeest niet meer naar school wordt gegaan. “Mijn zus is negentien jaar en gestopt met school nadat ze getrouwd is”, vertelt Fennix* (11), een Romajongen uit Wilrijk. “Ik denk niet dat ze dat erg vond.” Zelf wil hij trouwen wanneer hij vijftien is. “Dan stop ik met school.” Hij twijfelt even. “Misschien. School is stom. Lena is leuker en School van Vrede ook. Of misschien zal ik deeltijds onderwijs volgen. Maar dat is toch normaal? Zo gaat het bij ons.”

Ricardo (17): “Op school was het nooit goed genoeg”

“Je weet toch hoe het leven hier is?”

Lena is zich bewust van het onderwijsprobleem. Roma krijgen soms te maken met discriminatie of ze vinden dat ze oneerlijk behandeld worden, vertelt ze. Op zijn eerste school had Ricardo* (17) het gevoel dat het niet uitmaakte hoe hard hij zijn best deed. “Het was nooit goed genoeg”, vertelt hij. Hij weet niet of dat kwam omdat hij Roma was, maar het frustreerde hem wel hard genoeg om te rebelleren.

Een woonwagenterrein (Foto © Charlotte Van Campenhout)

Een woonwagenterrein (Foto © Charlotte Van Campenhout)

Ondertussen is Ricardo een drietal schorsingen verder en zit hij op een deeltijdse school in Brussel. Het gaat beter nu, vindt hij. Maar binnenkort wil hij trouwen. Hij kan er niet meer te lang mee wachten. “Lena, straks schieten er geen meisjes meer over. Je weet toch hoe het leven hier is”, kaats hij terug wanneer ze hem erop wijst dat hij nog maar zeventien is.

Wanneer Lena het Romaterrein verlaat, roept ze nog iets naar Valeria* (13). “Nog niet trouwen, éh!” Valeria schudt glimlachend haar hoofd. “Dat is een van mijn beste. Ook al gaat ze op dit moment weinig naar school.” Naar School van Vrede komt ze al even niet meer. “Ze is nu oud genoeg om naar de Friends te gaan”, vertelt Lena. Maar daar zou ze op eigen initiatief naar toe moeten gaan. “Als niemand haar en haar vrienden komt halen, zal ze niet komen. Hetzelfde geldt eigenlijk voor School van Vrede. Als ik hen niet haal, komen ze niet. Ook al vinden de ouders School van Vrede wel goed.”

In het busje onderweg naar School van Vrede vertelt Sara* (8) hoe leuk ze de huiswerkbegeleiding vindt. “Ook school is tof. Ik heb een lieve juffrouw.” Ze wil nooit trouwen. “Trouwen is saai en kussen vies.” Op de achterbank roept Amato* (8) dat hij politieagent wilt worden. “Ik wil later liever kok worden”, zegt Sara. “Of juffrouw. Of een ster!” Naast haar knikt haar beste vriendinnetje hevig.

Leeswijzer:

  • In dit artikel komt de betekenis van de term ‘Roma’ overeen met de betekenis die de Europese Unie aan het woord geeft. Dat wil zeggen dat de term verschillende bevolkingsgroepen overkoepelt waaronder Sinti, Roma en woonwagenbewoners.
  • De Raad van Europa schat dat er zo’n 30.000 Roma in België wonen. Dat is 0,29 procent van de bevolking. Een exact cijfer kan er niet gegeven worden omdat Roma een etniciteit vormen, geen nationaliteit. Er zijn bijvoorbeeld Roma die de Belgische, Slovaakse of Roemeense nationaliteit hebben.

° De directeur van Klim-op kwam liever niet met zijn naam in dit artikel.
°° Omwille van privacy redenen voor de betrokken families, heeft de directrice liever niet dat de naam van de school in dit artikel voorkomt.
* Om de privacy van de kinderen en van de Roma te respecteren, werden in dit artikel hun echte namen niet gebruikt.

© 2017- StampMedia/Unicef – Charlotte Van Campenhout

===

Dit artikel werd gepubliceerd door Allesoverjeugd.be op 25/01/2017
Dit artikel werd gepubliceerd door MO* – online op 25/01/2017

Extra studiebegeleiding voor leerbedreigde studenten  

Studentenvereniging Mahara en de Universiteit Antwerpen slaan de handen in elkaar om studenten met leerbedreiging beter te begeleiden.

Studentenvereniging Mahara en de Universiteit Antwerpen slaan de handen in elkaar om studenten met leerbedreiging beter te begeleiden. 

“Mahara is islamitisch geïnspireerd, maar met een pluralistische openheid”, duidt voorzitter Khalid El Jafoufi. Ze focussen daarom niet alleen op studenten met een migratieachtergrond, maar willen bijvoorbeeld ook kansarme studenten bereiken die nood hebben aan studiebegeleiding. En dat lukt, zo blijkt uit hun laatste infosessie.

© 2016 – C.H.I.P.S. StampMedia – Wisse Overbeek===

Dit artikel werd gepubliceerd door Apen.be op 12/10/2016
Dit artikel werd gepubliceerd door Allesoverjeugd.be op 12/10/2016

Antwerpse jongeren maken kortfilm Kuffar: “Wie is er nu eigenlijk de ongelovige?”

Afgelopen vrijdag ging de kortfilm ‘Kuffar’ in première in De Roma in Borgerhout. De film vertelt het verhaal van enkele Antwerpse Syriëstrijders en werd gemaakt met vijf jongeren uit Borgerhout. “We kennen allemaal wel iemand die naar Syrië is vertrokken.”

(Foto © Jef Cauwenberghs)

Borgerhouts cultuurnetwerker Seddik Azouaghe en filmproducer Latif Ait Ahmed werkten samen aan de film. (Foto © Jef Cauwenberghs)

Afgelopen vrijdag ging de kortfilm ‘Kuffar’ in première in De Roma in Borgerhout. De film vertelt het verhaal van enkele Antwerpse Syriëstrijders en werd gemaakt met vijf jongeren uit Borgerhout. “We kennen allemaal wel iemand die naar Syrië is vertrokken.”

Met een budget van amper 15.000 euro sloegen vzw De Meesters, het district Borgerhout en De Roma de handen in elkaar voor het maken van een kortfilm. Het resultaat van maanden hard werk werd vrijdagavond in een bomvolle Roma getoond. Wat volgde was een elf minuten durende flits die de kijker een kortstondige inkijk gaf in het leven van enkele Antwerpse Syriëstrijders aan het front. Het volledige acteursbestand werd in Borgerhout gevonden. Jongeren die tot op dat moment nog nooit een camera van dichtbij hadden gezien, namen in de Roma hun bloemen in ontvangst als ware het Oscars.

Terwijl zij nagenoten van alle faam, schoven wij aan bij Borgerhouts cultuurnetwerker Seddik Azouaghe en filmproducer Latif Ait Ahmed die samen de perfecte sociaal-artistieke tandem vormden.

Kuffar (ongelovige), een omstreden term als titel. Daarmee zet je natuurlijk wel meteen de toon: een strikte en duidelijke scheidingslijn tussen twee onverzoenbare tegenovergestelden.

Latif: “Dat is niet waar. Wie is de ongelovige en wie is de gelovige? Kuffar betekent dan wel ‘ongelovige’ maar wie of wat jij als ongelovig aanduidt, bepaal je helemaal zelf. In de verschillende islamitische strekkingen is er geen overeenkomst over wie wel en wie niet kuffar is. Voor sjiieten zijn soennieten bijvoorbeeld ook kuffars. Het is een term die eigenlijk te pas en te onpas wordt gebruikt.”

Seddik:  “Met de titel stellen we eigenlijk een open vraag. Wie is er nu eigenlijk de ongelovige?  De kijker beslist.”

Zelfs als de titel niet omstreden is, dan nog is het onderwerp dat wel: Syriëstrijders.

Latif: “Voor ons (de Meesters vzw) was dit eigenlijk gewoon een artistiek project. We willen niet per se iets controversieel doen.”

Maar het is wel een controversieel onderwerp. Jullie zijn beiden ook geboren en getogen in Antwerpse concentratiewijken. Diezelfde wijken waar nu jongeren uit vertrekken. Dat moet toch een band met het onderwerp scheppen? 

Latif: “Wij willen enkel afgerekend worden op deze kortfilm zonder ons altijd te moeten verantwoorden voor de hele context. Jij had deze film ook perfect kunnen maken mits je wat kennis van camera- en montagetechnieken had. Ik snap, als Marokkaan kan dat onderwerp misschien wat gevoeliger liggen maar op het einde wil ik niet dat deze film als goed bestempeld wordt enkel en alleen omdat ze over Syrië ging en door Marokkanen werd gemaakt.”

Waarom koos je uiteindelijk dan toch voor het thema Syriëstrijders?

Latif: “Dat is eigenlijk gewoon een strategische zet. Het is actueel en zal dus op heel wat aandacht kunnen rekenen. Ik zou je een heel verhaal kunnen verkopen over het probleem an sich en over hoe we dat moeten aanpakken maar ik zal eerlijk zijn: door dit als thema te nemen moesten we zelfs geen reclame meer maken en kijk, de Roma zit afgeladen vol. Het is spijtig dat we om volk te lokken zo’n onderwerp moeten kiezen maar het belangrijkste is dat ons jong talent zo een podium krijgt.”

Slimme marketingtruc maar het had dus evengoed een positief verhaal kunnen zijn?

Latif:” Ja en dat zal volgende keer zeker het geval zijn.”

Seddik, voor jou had deze film wel een sociaal luik.

Seddik: “Klopt, het artistieke werk was voor de Meesters, ik hield me bezig met het voor- en natraject van de jongeren. Hen begeleiden en proberen een tool te ontwikkelen om dit thema bespreekbaar te maken.”

Hoe staan zij er zelf tegenover?

Seddik: “Iedereen kent natuurlijk wel iemand die naar Syrië is vertrokken. De media berichten er constant over waardoor ook zij worden geviseerd. Meisjes met een hoofddoek krijgen daar opmerkingen over en jongens met een baard worden ‘terrorist’ genoemd. De jeugd hier komt heel vaak in aanraking met vooroordelen.”

Is zo’n klimaat vol vooroordelen niet juist de voedingsbodem voor radicalisme?

Seddik: “Daarom dat we dit thema bespreekbaar moeten maken. Velen durven niet spreken. Ze zijn bang voor sancties.”

Wat moet er van hogerhand komen?

Seddik: “Er moet meer geluisterd worden naar elkaar. De dialoog met moslims moet aangegaan worden. Ze hebben al zo vaak benadrukt dat zij geen IS zijn, dat IS zelfs geen islam is. Dat is ook iets wat in de film gezegd wordt.”

IS zijn dus de kuffars?

Seddik: “Opnieuw, dat vul je helemaal zelf in.”

Krijgt deze kortfilm een vervolg?

Seddik: “Zeker! Dit smaakt naar meer. Het was een hele fijne samenwerking.”

Latif: “En volgende keer stoppen we er wat meer vrouwen in zodat het een echte langspeelfilm wordt. (Bij de vragen uit het publiek merkte iemand op dat een vrouwelijk perspectief in de film ontbreekt, nvdr. ).

© 2016 – C.H.I.P.S. StampMedia – Jef Cauwenberghs

===

Dit artikel werd gepubliceerd door Het Nieuwsblad – online op 11/10/2016
Dit artikel werd gepubliceerd door Allesoverjeugd.be op 11/10/2016

Genieten van pure reggae vibes op Smile Festival

Ook dit jaar vond een editie van het reggae Smile Festival plaats. Dertig live bands, soundsystems en DJ’s maakten er samen met het mooie weer een fijne editie van.

(Foto © Stijn Fabrice de Kisangani)

Jah9 (Foto © Stijn Fabrice de Kisangani)

Ook dit jaar vond een editie van het reggae Smile Festival plaats. Dertig live bands, soundsystems en DJ’s maakten er samen met het mooie weer een fijne editie van. 

Eerste keer van de partij waren Million Stylez mét liveband Dub Akom uit Frankrijk. Een artiest die uitblinkt in zowel dancehall en roots reggae met remixen die overal worden gesmaakt. Zijn monsterhit ‘Miss Fatty’ was de single die een boost gaf aan zijn carrière, wordt nog steeds vlot gedraaid in grote clubs.

(Foto © Stijn Fabrice de Kisangani)

Million Stylez (Foto © Stijn Fabrice de Kisangani)

De bekende Jamaicaanse zangeres Jah9 zong vooral over sociaal activisme en de Rastafari en Jamaicaanse cultuur.

Nieuw talent

Maar er was ook plek voor nieuw talent op het festival. Verse Ital, een artiest uit Trinidad, begint stilaan door te breken. Hij begon zijn muzikale carrière in zijn thuisland met de hit Spring Water, maar verovert nu beetje bij beetje Europa.

Verse Ital (Foto © Stijn Fabrice de Kisangani)

Verse Ital (Foto © Stijn Fabrice de Kisangani)

Het mooie weer in combinatie met een sterke line-up zorgden bovendien voor een goede opkomst. Op naar de volgende editie, peace!

© 2016 – C.H.I.P.S. StampMedia – Stijn Fabrice de Kisangani