VRT Radio op bezoek

Maandag 18 januari 2016

Met Katrien van Radio 1 en Frank van ons opruim-team afgesproken aan de oever van de Schelde aan het Noordkasteel. Onze adem wasemt wolkjes in de lucht. De anders zo veelkleurige plastiek vloedlijn is nu door de vorst bedekt met een dun rijmlaagje. Het tapijt van dopjes en plastiek troep ziet er onschuldiger uit, nu het is gecamoufleerd door een winterkleed. Je moet eigenlijk goed kijken om het te zien. We wandelen samen een stukje de dijk op en houden nu en dan halt. Frank en ik beschrijven beurtelings wat we zien. Het is niet eenvoudig om iets wat zo visueel aangrijpt als een lint van verbrokkeld zwerfafval met woorden te beschrijven in een microfoon. Konden de luisteraars het maar zien.

Ik heb geen afvalgrijper meegenomen. En ook geen vuilniszak. Ik stond thuis nog in dubio. Ik dacht dat ik het wel ging kunnen laten liggen. Die stukjes die ik daar opraap. Maar dat is natuurlijk onzin. Ik pulk op een paar minuten niet minder dan 20 sigarettenaanstekers van tussen de koude keitjes. Ik kan die toch moeilijk terug gooien? De plastiek fragmenten zien er verweerd uit, gehavend en verbrokkeld. De kleur afgeschenen door de zon en het over en weer rollen en schuren door de getijdewerking. Reporter Katrien bukt ook hier en daar om alles van dichter bij te bekijken. Ze vraagt hoe we het volhouden. Of we niet ontmoedigd geraken. Dat er hier toch geen beginnen aan is. Ik hoor Frank dezelfde woorden spreken als die ik zelf zou zeggen. Dat alleen al geeft mij een warm gevoel. Gelijkgestemde snaren die hetzelfde lied tokkelen. Maar nooit een klaagzang. Ik bedenk – zie ons hier weer staan op diezelfde plek op diezelfde oever met steeds hetzelfde maar toch steeds weer andere plastiek soep tussen de struiken, tussen het riet, tussen de stenen. De aanblik is bedroevend. Het went nooit. Van tussen het riet weerklinkt getsilp. Hier mogen vogels in het voorjaar terug broeden. Op een nestje van troep. Zijn we toch niet collectief beschaamd?!

We nemen een foto van de collectie aanstekers die we gered hebben van de zee. Het is niet veel. Maar het is toch dat. Op onze terugweg kruisen we een paar stevige kerels in fluo oranje. Met ijzeren grijptangen plukken ze flessen en schoenzolen vantussen de begroeiing. Het zijn Raf, Luc, Marc en hun collega’s van WEERWERK, een maatwerk onderneming dat mensen coacht op weg naar werk. Of ze ook iets willen zeggen voor de Radio 1 reportage? Dat willen ze wel. Deze mannen zijn dag in dag uit in touw van ’s morgens tot ’s avonds om zwerfvuil op te ruimen. Bij regen, wind, vrieskou of sneeuw. Chapeau voor die mannen! Raf vertelt hoe ze op een record dag 360 zakken zwerfafval hebben bijeengeraapt. Drie-honderd-zestig zakken. De Schelde oever, Antwerpen, Vlaanderen, België. Het is een speldenprik op de wereldkaart. Met hoeveel miljoen moet je dat aantal zakken vermenigvuldigen? Hoe moet je wat wij hier al met open mond verontwaardigd staan aan te zien extrapoleren naar de planeet? Voor één van de mannen heeft het gesprek lang genoeg geduurd. “Ik ga weer verder werken” zegt hij en verdwijnt met de afvalgrijper tussen het 2 meter hoge riet.

vrnl Raf, Luc en Marc van Weerwerk

Nu zaterdag 23 januari tussen 8u en 8u30 is de reportage te beluisteren op Radio 1. Dos Winkel – internationale autoriteit op vlak van plastiek vervuiling en oprichter van Seafirst Foundation- gaat live in op de problematiek en op de oplossingen.

Veel luisterplezier šŸ™‚

Opgeruimde groeten,
Eef

ps : vind ons ook op facebook :
https://www.facebook.com/vreedzaamprotesttegenzwerfvuil/

Maandag 18 januari 2016

Met Katrien van Radio 1 en Frank van ons opruim-team afgesproken aan de oever van de Schelde aan het Noordkasteel. Onze adem wasemt wolkjes in de lucht. De anders zo veelkleurige plastiek vloedlijn is nu door de vorst bedekt met een dun rijmlaagje. Het tapijt van dopjes en plastiek troep ziet er onschuldiger uit, nu het is gecamoufleerd door een winterkleed. Je moet eigenlijk goed kijken om het te zien. We wandelen samen een stukje de dijk op en houden nu en dan halt. Frank en ik beschrijven beurtelings wat we zien. Het is niet eenvoudig om iets wat zo visueel aangrijpt als een lint van verbrokkeld zwerfafval met woorden te beschrijven in een microfoon. Konden de luisteraars het maar zien.

Ik heb geen afvalgrijper meegenomen. En ook geen vuilniszak. Ik stond thuis nog in dubio. Ik dacht dat ik het wel ging kunnen laten liggen. Die stukjes die ik daar opraap. Maar dat is natuurlijk onzin. Ik pulk op een paar minuten niet minder dan 20 sigarettenaanstekers van tussen de koude keitjes. Ik kan die toch moeilijk terug gooien? De plastiek fragmenten zien er verweerd uit, gehavend en verbrokkeld. De kleur afgeschenen door de zon en het over en weer rollen en schuren door de getijdewerking. Reporter Katrien bukt ook hier en daar om alles van dichter bij te bekijken. Ze vraagt hoe we het volhouden. Of we niet ontmoedigd geraken. Dat er hier toch geen beginnen aan is. Ik hoor Frank dezelfde woorden spreken als die ik zelf zou zeggen. Dat alleen al geeft mij een warm gevoel. Gelijkgestemde snaren die hetzelfde lied tokkelen. Maar nooit een klaagzang. Ik bedenk – zie ons hier weer staan op diezelfde plek op diezelfde oever met steeds hetzelfde maar toch steeds weer andere plastiek soep tussen de struiken, tussen het riet, tussen de stenen. De aanblik is bedroevend. Het went nooit. Van tussen het riet weerklinkt getsilp. Hier mogen vogels in het voorjaar terug broeden. Op een nestje van troep. Zijn we toch niet collectief beschaamd?!

We nemen een foto van de collectie aanstekers die we gered hebben van de zee. Het is niet veel. Maar het is toch dat. Op onze terugweg kruisen we een paar stevige kerels in fluo oranje. Met ijzeren grijptangen plukken ze flessen en schoenzolen vantussen de begroeiing. Het zijn Raf, Luc, Marc en hun collega’s van WEERWERK, een maatwerk onderneming dat mensen coacht op weg naar werk. Of ze ook iets willen zeggen voor de Radio 1 reportage? Dat willen ze wel. Deze mannen zijn dag in dag uit in touw van ’s morgens tot ’s avonds om zwerfvuil op te ruimen. Bij regen, wind, vrieskou of sneeuw. Chapeau voor die mannen! Raf vertelt hoe ze op een record dag 360 zakken zwerfafval hebben bijeengeraapt. Drie-honderd-zestig zakken. De Schelde oever, Antwerpen, Vlaanderen, BelgiĆ«. Het is een speldenprik op de wereldkaart. Met hoeveel miljoen moet je dat aantal zakken vermenigvuldigen? Hoe moet je wat wij hier al met open mond verontwaardigd staan aan te zien extrapoleren naar de planeet? Voor Ć©Ć©n van de mannen heeft het gesprek lang genoeg geduurd. “Ik ga weer verder werken” zegt hij en verdwijnt met de afvalgrijper tussen het 2 meter hoge riet.

vrnl Raf, Luc en Marc van Weerwerk

Nu zaterdag 23 januari tussen 8u en 8u30 is de reportage te beluisteren op Radio 1. Dos Winkel – internationale autoriteit op vlak van plastiek vervuiling en oprichter van Seafirst Foundation- gaat live in op de problematiek en op de oplossingen.

Veel luisterplezier šŸ™‚

Opgeruimde groeten,
Eef

ps : vind ons ook op facebook :
https://www.facebook.com/vreedzaamprotesttegenzwerfvuil/

plastiek Schelde

Antwerpen – Stad aan de Schelde

Er zijn zo van die beelden die zelfs een doorgewinterde zwerfvuilruimer de tranen in de ogen doen springen. Op de bijgevoegde foto’s zien jullie een paar close-ups van de maaginhoud van de door plastiek geteisterde Schelde aan het Noordkasteel in Antwerpen. Grachtjes en beken zijn de aders van onze rivieren. De rivieren zijn de vitale slagaders van onze oceanen. Een natuur-infarct waiting-to-happen. Ik laat de beelden gewoon voor zich spreken. Wie meer informatie wil, raad ik aan gewoon even de volgende woorden te googlen : plastic soup.

Zeer veel dank aan Frank van de Craen voor de foto’s :

Ik wens jullie allen – namens de vele gedreven vrijwilligers van Vreedzaam Protest tegen Zwerfvuil – een opgeruimd nieuw jaar. Hopelijk worden ook dit jaar meer en meer mensen zich bewust van het grote afval-, zwerfvuil- en plastic soup probleem. We kunnen heel eenvoudig zelf actie ondernemen : zeg nee tegen wegwerpplastiek, kies voor alternatieven, veroorzaak geen zwerfafval, raap af en toe wat zwerfvuil op van straat of waar dan ook en als je de kans ziet, neem eens deel aan één van de vele zwerfvuil-opruimacties die overal georganiseerd worden. Vele kleine inspanningen samen maken een groot verschil! Wij gaan alleszins ook in 2016 verder onder het motto “niet zeuren en klagen, maar doen!”

opgeruimde groeten,
Eef

filmpje over de plastiek soep uit de Schelde van januari 2015

https://www.youtube.com/watch?v=E32Eu7c6lrI

Antwerpen – Stad aan de Schelde

Er zijn zo van die beelden die zelfs een doorgewinterde zwerfvuilruimer de tranen in de ogen doen springen. Op de bijgevoegde foto’s zien jullie een paar close-ups van de maaginhoud van de door plastiek geteisterde Schelde aan het Noordkasteel in Antwerpen. Grachtjes en beken zijn de aders van onze rivieren. De rivieren zijn de vitale slagaders van onze oceanen. Een natuur-infarct waiting-to-happen. Ik laat de beelden gewoon voor zich spreken. Wie meer informatie wil, raad ik aan gewoon even de volgende woorden te googlen : plastic soup.

Zeer veel dank aan Frank van de Craen voor de foto’s :

Ik wens jullie allen – namens de vele gedreven vrijwilligers van Vreedzaam Protest tegen Zwerfvuil – een opgeruimd nieuw jaar. Hopelijk worden ook dit jaar meer en meer mensen zich bewust van het grote afval-, zwerfvuil- en plastic soup probleem. We kunnen heel eenvoudig zelf actie ondernemen : zeg nee tegen wegwerpplastiek, kies voor alternatieven, veroorzaak geen zwerfafval, raap af en toe wat zwerfvuil op van straat of waar dan ook en als je de kans ziet, neem eens deel aan Ć©Ć©n van de vele zwerfvuil-opruimacties die overal georganiseerd worden. Vele kleine inspanningen samen maken een groot verschil! Wij gaan alleszins ook in 2016 verder onder het motto “niet zeuren en klagen, maar doen!”

opgeruimde groeten,
Eef

filmpje over de plastiek soep uit de Schelde van januari 2015

https://www.youtube.com/watch?v=E32Eu7c6lrI

laat alleen voetafdrukken achter

herfst 2015

Er zijn zekerheden in het leven. Zoals het wisselen van de seizoenen. En dat er zwerfvuil in de natuur ligt. Doorheen alle seizoenen. Helaas.

Ik hou van de herfst. Frisse lucht in je neus. Wolkjes uit je mond. Knisperen onder je voeten. Zo veel te zien. Boven je een veelkleurige bomenkruin. Aan je voeten een tapijt van kastanjes of beukennootjes. Soms een eekhoorn als je geluk hebt.

Afgelopen week was het de Week van het Bos. Ik vind het moeilijk om te gaan wandelen in een bos en dan aan zwerfvuil voorbij te moeten stappen. Correctie. Dat is niet moeilijk – dat is feitelijk onmogelijk. Zo mondt een ‘gewone’ boswandeling ook steeds uit in een zwerfvuil-opruim-wandeling. Plastiek flesjes en lege blikjes bier. Het hoort gewoon niet tussen de paddenstoelen. Dus neem ik m’n sla-grijper mee. En een doorzichtig zakje.

Het is niet simpel om het afval te spotten tussen het camouflagekleed. Sommige mensen doen werkelijk hun stinkende best om hun afval zo ver mogelijk weg te slingeren tussen de struiken of over de grachtjes. Ik moet uitkijken waar ik stap. Miniatuur-wonder-zwammetjes. Hier en daar zijn er onthoofde paddenstoelen. Ik snap niet dat iemand opzettelijk iets vernielt in de natuur. Misschien was het een hond. Die gedachte troost mij eventjes. Een hond weet niet beter… Sommige wandelaars glimlachen met een knikje naar het plastiek zakje dat aan mijn hand bungelt. Eén koppel houdt halt. De man zegt : “dat is toch schandalig hé madam!” 

Intussen geraakt het zakje voller en voller : de obligate colablikjes, koffiebekertjes met plastic deksel, een rietje, een snoepwikkel, een chipsverpakking. Ik wandel door een prachtige dreef. Er is niemand. Je hoort niets. Alleen het kraken van het bladerdek. Ik kijk om naar een afval-vrij stuk bos. Een gelukkig, opgeruimd gevoel. “Leave nothing but footprints” komt het in me op. In een bos hoor je
niets mee te nemen. Niets kapot te maken. En niets achter te laten. 
Een kleine impressie van het sla-grijper-zwerfvuil-opruimen : in dit filmpje
Het doet mij altijd plezier in contact te komen met andere zwerfvuil opruimers. Dus laat gerust een berichtje hier of via vreedzaamprotesttegenzwerfvuil@hotmail.com. Wie onze avonturen wil volgen kan dat ook via facebook

groetjes,
Eef 

herfst 2015

Er zijn zekerheden in het leven. Zoals het wisselen van de seizoenen. En dat er zwerfvuil in de natuur ligt. Doorheen alle seizoenen. Helaas.

Ik hou van de herfst. Frisse lucht in je neus. Wolkjes uit je mond. Knisperen onder je voeten. Zo veel te zien. Boven je een veelkleurige bomenkruin. Aan je voeten een tapijt van kastanjes of beukennootjes. Soms een eekhoorn als je geluk hebt.

Afgelopen week was het de Week van het Bos. Ik vind het moeilijk om te gaan wandelen in een bos en dan aan zwerfvuil voorbij te moeten stappen. Correctie. Dat is niet moeilijk – dat is feitelijk onmogelijk. Zo mondt een ‘gewone’ boswandeling ook steeds uit in een zwerfvuil-opruim-wandeling. Plastiek flesjes en lege blikjes bier. Het hoort gewoon niet tussen de paddenstoelen. Dus neem ik m’n sla-grijper mee. En een doorzichtig zakje.

Het is niet simpel om het afval te spotten tussen het camouflagekleed. Sommige mensen doen werkelijk hun stinkende best om hun afval zo ver mogelijk weg te slingeren tussen de struiken of over de grachtjes. Ik moet uitkijken waar ik stap. Miniatuur-wonder-zwammetjes. Hier en daar zijn er onthoofde paddenstoelen. Ik snap niet dat iemand opzettelijk iets vernielt in de natuur. Misschien was het een hond. Die gedachte troost mij eventjes. Een hond weet niet beter… Sommige wandelaars glimlachen met een knikje naar het plastiek zakje dat aan mijn hand bungelt. EĆ©n koppel houdt halt. De man zegt : “dat is toch schandalig hĆ© madam!” 

Intussen geraakt het zakje voller en voller : de obligate colablikjes, koffiebekertjes met plastic deksel, een rietje, een snoepwikkel, een chipsverpakking. Ik wandel door een prachtige dreef. Er is niemand. Je hoort niets. Alleen het kraken van het bladerdek. Ik kijk om naar een afval-vrij stuk bos. Een gelukkig, opgeruimd gevoel. “Leave nothing but footprints” komt het in me op. In een bos hoor je
niets mee te nemen. Niets kapot te maken. En niets achter te laten. 
Een kleine impressie van het sla-grijper-zwerfvuil-opruimen : in dit filmpje
Het doet mij altijd plezier in contact te komen met andere zwerfvuil opruimers. Dus laat gerust een berichtje hier of via vreedzaamprotesttegenzwerfvuil@hotmail.com. Wie onze avonturen wil volgen kan dat ook via facebook

groetjes,
Eef 

Plastic Madonna : de kracht van Ć©Ć©n dingetje doen

Amsterdam – Antwerpen – de hele wereld

Hoe mooi is het om te zien hoe inspiratie in golven rond de wereld gaat. Een kleine rimpeling in het water die uitdeint en meer en meer golven doet ontstaan…

Vier jaar geleden werd ik geïnspireerd door Peter Smith van KLEAN. Ik begon door hem met zwerfvuil ruimen en sindsdien heeft dit opruim-virus mij niet meer losgelaten. Peter en zijn team werken momenteel hard aan het prachtige Plastic Madonna project. Een heel groot Madonna met kind beeld gemaakt uit plastiek van plastiek flesjes opgeraapt op straat. Peter roept de hele wereld op om mee te doen.

Dit is ons Vreedzaam Protest tegen Zwerfvuil verhaal op de website van www.plasticmadonna.com
Ruim je ook zwerfvuil? Neem je actie tegen plastic soup? Wil je jouw verhaal delen? Contacteer het team van Plastic Madonna.

https://plasticmadonna.com/project/belgie-antwerpen/

groetjes,
Eef

Amsterdam – Antwerpen – de hele wereld

Hoe mooi is het om te zien hoe inspiratie in golven rond de wereld gaat. Een kleine rimpeling in het water die uitdeint en meer en meer golven doet ontstaan…

Vier jaar geleden werd ik geĆÆnspireerd door Peter Smith van KLEAN. Ik begon door hem met zwerfvuil ruimen en sindsdien heeft dit opruim-virus mij niet meer losgelaten. Peter en zijn team werken momenteel hard aan het prachtige Plastic Madonna project. Een heel groot Madonna met kind beeld gemaakt uit plastiek van plastiek flesjes opgeraapt op straat. Peter roept de hele wereld op om mee te doen.

Dit is ons Vreedzaam Protest tegen Zwerfvuil verhaal op de website van www.plasticmadonna.com
Ruim je ook zwerfvuil? Neem je actie tegen plastic soup? Wil je jouw verhaal delen? Contacteer het team van Plastic Madonna.

https://plasticmadonna.com/project/belgie-antwerpen/

groetjes,
Eef

27 maanden straffe Polder actie

Maart 2013. De eerste opruim-actie van de Hobokense Polder…

… Juni 2015. Al 27 maand aan één stuk door houdt het opruim-team haar maandelijkse opruim-wandeling in de Hobokense Polder. Elke eerste zondag van de maand trouw op post. Weer of geen weer. Ieder hoekje en kantje kennen ze intussen. Elk wegeltje en bruggetje van dit prachtige natuurgebied. En ze zijn er hun hart verloren.

Dat kon ik afgelopen zondag zelf aanschouwen. Toen ik kwam aangestapt op de parking, zag ik al in de verte het vertrouwde beeld : een clubje mensen in fluo hesjes. Vrolijke drukte. Een stapel emmers aan de kant. Het felle rood van de vuilniszakken. De afvalgrijpers in een rijtje in het gelid. Ik tel maar liefst 24 vrijwilligers!

Frank – de coördinator van het opruim-team, houdt zijn welkomstpraatje. Veel nieuwe gezichten vandaag. Vervolgens trekt iedereen de polder in. Een groepje ruimt de kant van de weg. Een ander groepje trekt het bos in. Ik zie een papa met zijn dochtertje. De emmer bengelt aan haar arm. Het meisje probeert een plastiek flesje met de grijper op te vissen. Fijne motoriek en oog-hand coördinatie. Altijd weer een mooi moment. Met de hulp van de papa lukt het om het flesje in de emmer te mikken.

Ik spot een groepje dames met twee tienermeisjes. Het zijn eigenlijk examens. Maar toch nemen ze de tijd om hier mee te helpen. Het is hun eerste keer zwerfvuil ruimen, vertellen ze met vrolijke stemmen. Ze vinden het een geweldig initiatief.
De bomen brengen heerlijk verkoeling op deze warme dag. Het zonlicht speelt geheel clichématig prachtig tussen de bladeren. Maar zo is het wel precies. Het perfecte plaatje : schakeringen van groen, rust, dansende insecten, een knerpend grindpad, het getsjilp van vogels. Wat is dit een fantastisch stukje natuur in de stad!

afval-vrij, precies zoals natuur hoort te zijn…

Achter de vogelkijkhut drijven een paar verroeste blikjes aan de rand van de waterplas. Kost wat kost wil iemand dit afval uit het water vissen ook al kunnen we er met moeite bijkomen. Diezelfde verbetenheid om net dat éne stuk zwerfvuil te pakken te krijgen. Het is iets dat ik opmerk in onze beide opruim-teams en bij alle acties.

de rode afvalzakken worden opgehaald door de Stadsreinigingsdienst

Bij het wandelen komt mij mijmerend de slogan voor de geest : “leave nothing but footprints”. Laat in de natuur niets achter behalve je voetstappen. Wanneer ik omkijk, is het hele stuk bos achter me “afvalvrij”. Een geweldig gevoel…

Na een uurtje zwerfvuil-wandelen komen we allemaal weer terug bij de afspraakplaats voor de traditionele groepsfoto mèt buit. Het is toch niet te geloven dat er deze maand OPNIEUW meer dan
tien zakken zwerfafval uit dit natuurgebied is opgeprikt. Iedere maand opnieuw meer dan tien zakken…

Aan Frank en Patricia en het hele opruim-team Hobokense Polder, van harte een welverdiende proficiat en een grote pluim voor alle inzet, harde werk dat duidelijk met hart en ziel wordt gedaan voor een prachtig, heerlijk stukje natuur waar we allemaal van kunnen genieten. Geweldig hoe gemotiveerd en enthousiast iedereen is om deze inspanning elke maand vol te houden. En dat niet alleen… maar dat jullie allen bovendien meer en meer mensen inspireren om mee te komen doen. 48 helpende handen vandaag : gewoonweg S U P E R!!!

lieve groeten,
Eef

alle info : vreedzaamprotesttegenzwerfvuil@hotmail.com

volg ons ook op facebook

Maart 2013. De eerste opruim-actie van de Hobokense Polder…

… Juni 2015. Al 27 maand aan Ć©Ć©n stuk door houdt het opruim-team haar maandelijkse opruim-wandeling in de Hobokense Polder. Elke eerste zondag van de maand trouw op post. Weer of geen weer. Ieder hoekje en kantje kennen ze intussen. Elk wegeltje en bruggetje van dit prachtige natuurgebied. En ze zijn er hun hart verloren.

Dat kon ik afgelopen zondag zelf aanschouwen. Toen ik kwam aangestapt op de parking, zag ik al in de verte het vertrouwde beeld : een clubje mensen in fluo hesjes. Vrolijke drukte. Een stapel emmers aan de kant. Het felle rood van de vuilniszakken. De afvalgrijpers in een rijtje in het gelid. Ik tel maar liefst 24 vrijwilligers!

Frank – de coƶrdinator van het opruim-team, houdt zijn welkomstpraatje. Veel nieuwe gezichten vandaag. Vervolgens trekt iedereen de polder in. Een groepje ruimt de kant van de weg. Een ander groepje trekt het bos in. Ik zie een papa met zijn dochtertje. De emmer bengelt aan haar arm. Het meisje probeert een plastiek flesje met de grijper op te vissen. Fijne motoriek en oog-hand coƶrdinatie. Altijd weer een mooi moment. Met de hulp van de papa lukt het om het flesje in de emmer te mikken.

Ik spot een groepje dames met twee tienermeisjes. Het zijn eigenlijk examens. Maar toch nemen ze de tijd om hier mee te helpen. Het is hun eerste keer zwerfvuil ruimen, vertellen ze met vrolijke stemmen. Ze vinden het een geweldig initiatief.
De bomen brengen heerlijk verkoeling op deze warme dag. Het zonlicht speelt geheel clichƩmatig prachtig tussen de bladeren. Maar zo is het wel precies. Het perfecte plaatje : schakeringen van groen, rust, dansende insecten, een knerpend grindpad, het getsjilp van vogels. Wat is dit een fantastisch stukje natuur in de stad!

afval-vrij, precies zoals natuur hoort te zijn…

Achter de vogelkijkhut drijven een paar verroeste blikjes aan de rand van de waterplas. Kost wat kost wil iemand dit afval uit het water vissen ook al kunnen we er met moeite bijkomen. Diezelfde verbetenheid om net dat Ć©ne stuk zwerfvuil te pakken te krijgen. Het is iets dat ik opmerk in onze beide opruim-teams en bij alle acties.

de rode afvalzakken worden opgehaald door de Stadsreinigingsdienst

Bij het wandelen komt mij mijmerend de slogan voor de geest : “leave nothing but footprints”. Laat in de natuur niets achter behalve je voetstappen. Wanneer ik omkijk, is het hele stuk bos achter me “afvalvrij”. Een geweldig gevoel…

Na een uurtje zwerfvuil-wandelen komen we allemaal weer terug bij de afspraakplaats voor de traditionele groepsfoto mĆØt buit. Het is toch niet te geloven dat er deze maand OPNIEUW meer dan
tien zakken zwerfafval uit dit natuurgebied is opgeprikt. Iedere maand opnieuw meer dan tien zakken…

Aan Frank en Patricia en het hele opruim-team Hobokense Polder, van harte een welverdiende proficiat en een grote pluim voor alle inzet, harde werk dat duidelijk met hart en ziel wordt gedaan voor een prachtig, heerlijk stukje natuur waar we allemaal van kunnen genieten. Geweldig hoe gemotiveerd en enthousiast iedereen is om deze inspanning elke maand vol te houden. En dat niet alleen… maar dat jullie allen bovendien meer en meer mensen inspireren om mee te komen doen. 48 helpende handen vandaag : gewoonweg S U P E R!!!

lieve groeten,
Eef

alle info : vreedzaamprotesttegenzwerfvuil@hotmail.com

volg ons ook op facebook

de duizendste zak

donderdag 30 april 2015 – Basisschool Vijverhof Schoten

genoeg gepraat… klaar voor actie

In de godsdienstles van Juf Anne en Juf Roxanne gaat het over engagement. Of ik wil komen vertellen over mijn engagement voor een groepje vijfde- en zesdeklassers? Natuurlijk wil ik dat.
Na de speeltijd komen 11 paar nieuwsgierige oogjes door de deur van het klaslokaal piepen. Na wat gerommel en gestommel zit iedereen op zijn plaats. En ik mag meteen van wal steken. Ik vertel dat engagement voor mij is : betrokkenheid, je iets aantrekken. Je iets zo hard aantrekken dat je in actie komt. Ik vraag hen wat ze denken dat het tegenovergestelde is van betrokkenheid. Eén van de meisjes antwoordt : “dat het u niet kan boeien“. Dat je het je niet aantrekt, dat je er je schouders voor ophaalt, dat je zegt ‘pfff, wat kan mij het schelen’. Dan hebben we het over plastic soup en dierenleed. Of ze weten hoe het afval dat we hier op straat gooien via allerlei omwegen uiteindelijk in zee terecht komt. Wat microplastiek is en hoe dit via de voedselketen weer op ons bord belandt. Vingers gaan de lucht in. Ik verbaas mij er over hoe vlot ze op alle vragen een antwoord weten en de linken zien. We rollen onze plastic soup banner uit op de tegelvloer. De kinderen komen er rond zitten. De foto’s van de schildpad met het sixpack-plastiekje. De foto van de vogel op het strand met zijn bek omzwachteld met ballonlinten. De foto van de dode albatros met een maag vol plastiek. Het raakt duidelijk een gevoelige snaar. “Is dat allemaal plastiek?” vraagt Veronique vol ongeloof. “zooooo veeeel!”.

het eerste emmertje zwerfvuil 

Wanneer Juf Roxanne zegt dat we zelf zwerfvuil gaan oprapen rond de school, stijgt gejuich op. Wat vandaag nog extra speciaal maakt, is dat we – na 3,5 jaar Vreedzaam Protest tegen Zwerfvuil – de duizendste zak van de rol rode vuilniszakken afscheuren. Dat vinden ze allemaal wel spannend…
We tooien iedereen in een fluo vestje en trekken naar buiten. Op het grasveldje naast de school duiken de kinderen meteen de struiken in. Vanachter de container die daar staat klinken de enthousiaste kreten van Serena en Axel.Trots komen ze hun vondsten tonen. Blikjes, sigarettenpeuken, dakpannen en een bierflesje.

veel verborgen vuilnis in de oranje buis

Zoals altijd bij een eerste keer zwerfvuil ruimen, gonst het enthousiasme ook bij deze kinderen door de lucht.Ik moet glimlachen wanneer ik achter mij hoor : “De duizendste zak is bijna vol”. Een groepje meisjes richten al hun aandacht op een oranje plastiek buis die boven de grond steekt. De buis blijkt vol te zitten met troep. De afvalgrijper verdwijnt volledig in de buis en het ene na het andere verroeste blikje wordt naar boven gevist.

vier straffe meiden



Juf Roxanne verbaast zich er over dat we op amper een half uurtje tijd een volle zak afval verzamelen rond de school. Dagmar zegt dat ze niet begrijpt waarom mensen vuilnis op de grond gooien terwijl er vuilnisbakken staan. Wanneer het grasveldje er weer netjes bij ligt, verzamelen we voor de groepsfoto.

top-engagement! 

Wanneer we afronden om naar binnen te gaan, komt er ineens een verrassend voorstel uit de groep. Elisa neemt het woord. “ik wil naar de directeur gaan en vragen of we niet af en toe met een groepje leerlingen dit pleintje kunnen proper maken“. Geen leerstof op de schoolbank. Geen duur woord op het krijtbord. Geen item in de leerdoelen. Betrokkenheid. Puur en zuiver. In actie komen. Het tonen. En het uitspreken. Anderen er mee in betrekken. En meteen hoog mikken. Ik ga naar de directeur. Uit de mond van zo’n jong meisje. Ik word er stil van. En zoals dat gaat met betrokkenheid die wordt zichtbaar gemaakt… het inspireert meteen een ander klasgenootje die er vol vuur aan toevoegt “waarom vragen we niet aan de burgemeester van Schoten om elk jaar een zwerfvuil opruim-dag te doen?” Kijk zoveel engagement op een doordeweekse donderdag ergens op een grasveldje in Schoten. Als dat niet mooi is…

Bedankt voor de uitnodiging Juf Anne en Juf Roxanne. Ik had dit niet willen missen. Zoveel jeugdige betrokkenheid. En de duizendste zak! Een inspirerende groep šŸ™‚
Groetjes aan alle bijzondere kanjers van basisschool Vijverhof. Succes met alle toffe plannen. Ik hoor graag van jullie hoe het verhaal verder gaat…

groetjes,
Eef

donderdag 30 april 2015 – Basisschool Vijverhof Schoten

genoeg gepraat… klaar voor actie

In de godsdienstles van Juf Anne en Juf Roxanne gaat het over engagement. Of ik wil komen vertellen over mijn engagement voor een groepje vijfde- en zesdeklassers? Natuurlijk wil ik dat.
Na de speeltijd komen 11 paar nieuwsgierige oogjes door de deur van het klaslokaal piepen. Na wat gerommel en gestommel zit iedereen op zijn plaats. En ik mag meteen van wal steken. Ik vertel dat engagement voor mij is : betrokkenheid, je iets aantrekken. Je iets zo hard aantrekken dat je in actie komt. Ik vraag hen wat ze denken dat het tegenovergestelde is van betrokkenheid. EĆ©n van de meisjes antwoordt : “dat het u niet kan boeien“. Dat je het je niet aantrekt, dat je er je schouders voor ophaalt, dat je zegt ‘pfff, wat kan mij het schelen’. Dan hebben we het over plastic soup en dierenleed. Of ze weten hoe het afval dat we hier op straat gooien via allerlei omwegen uiteindelijk in zee terecht komt. Wat microplastiek is en hoe dit via de voedselketen weer op ons bord belandt. Vingers gaan de lucht in. Ik verbaas mij er over hoe vlot ze op alle vragen een antwoord weten en de linken zien. We rollen onze plastic soup banner uit op de tegelvloer. De kinderen komen er rond zitten. De foto’s van de schildpad met het sixpack-plastiekje. De foto van de vogel op het strand met zijn bek omzwachteld met ballonlinten. De foto van de dode albatros met een maag vol plastiek. Het raakt duidelijk een gevoelige snaar. “Is dat allemaal plastiek?” vraagt Veronique vol ongeloof. “zooooo veeeel!”.

het eerste emmertje zwerfvuil 

Wanneer Juf Roxanne zegt dat we zelf zwerfvuil gaan oprapen rond de school, stijgt gejuich op. Wat vandaag nog extra speciaal maakt, is dat we – na 3,5 jaar Vreedzaam Protest tegen Zwerfvuil – de duizendste zak van de rol rode vuilniszakken afscheuren. Dat vinden ze allemaal wel spannend…
We tooien iedereen in een fluo vestje en trekken naar buiten. Op het grasveldje naast de school duiken de kinderen meteen de struiken in. Vanachter de container die daar staat klinken de enthousiaste kreten van Serena en Axel.Trots komen ze hun vondsten tonen. Blikjes, sigarettenpeuken, dakpannen en een bierflesje.

veel verborgen vuilnis in de oranje buis

Zoals altijd bij een eerste keer zwerfvuil ruimen, gonst het enthousiasme ook bij deze kinderen door de lucht.Ik moet glimlachen wanneer ik achter mij hoor : “De duizendste zak is bijna vol”. Een groepje meisjes richten al hun aandacht op een oranje plastiek buis die boven de grond steekt. De buis blijkt vol te zitten met troep. De afvalgrijper verdwijnt volledig in de buis en het ene na het andere verroeste blikje wordt naar boven gevist.

vier straffe meiden



Juf Roxanne verbaast zich er over dat we op amper een half uurtje tijd een volle zak afval verzamelen rond de school. Dagmar zegt dat ze niet begrijpt waarom mensen vuilnis op de grond gooien terwijl er vuilnisbakken staan. Wanneer het grasveldje er weer netjes bij ligt, verzamelen we voor de groepsfoto.

top-engagement! 

Wanneer we afronden om naar binnen te gaan, komt er ineens een verrassend voorstel uit de groep. Elisa neemt het woord. “ik wil naar de directeur gaan en vragen of we niet af en toe met een groepje leerlingen dit pleintje kunnen proper maken“. Geen leerstof op de schoolbank. Geen duur woord op het krijtbord. Geen item in de leerdoelen. Betrokkenheid. Puur en zuiver. In actie komen. Het tonen. En het uitspreken. Anderen er mee in betrekken. En meteen hoog mikken. Ik ga naar de directeur. Uit de mond van zo’n jong meisje. Ik word er stil van. En zoals dat gaat met betrokkenheid die wordt zichtbaar gemaakt… het inspireert meteen een ander klasgenootje die er vol vuur aan toevoegt “waarom vragen we niet aan de burgemeester van Schoten om elk jaar een zwerfvuil opruim-dag te doen?” Kijk zoveel engagement op een doordeweekse donderdag ergens op een grasveldje in Schoten. Als dat niet mooi is…

Bedankt voor de uitnodiging Juf Anne en Juf Roxanne. Ik had dit niet willen missen. Zoveel jeugdige betrokkenheid. En de duizendste zak! Een inspirerende groep šŸ™‚
Groetjes aan alle bijzondere kanjers van basisschool Vijverhof. Succes met alle toffe plannen. Ik hoor graag van jullie hoe het verhaal verder gaat…

groetjes,
Eef