VRT Radio op bezoek

Maandag 18 januari 2016

Met Katrien van Radio 1 en Frank van ons opruim-team afgesproken aan de oever van de Schelde aan het Noordkasteel. Onze adem wasemt wolkjes in de lucht. De anders zo veelkleurige plastiek vloedlijn is nu door de vorst bedekt met een dun rijmlaagje. Het tapijt van dopjes en plastiek troep ziet er onschuldiger uit, nu het is gecamoufleerd door een winterkleed. Je moet eigenlijk goed kijken om het te zien. We wandelen samen een stukje de dijk op en houden nu en dan halt. Frank en ik beschrijven beurtelings wat we zien. Het is niet eenvoudig om iets wat zo visueel aangrijpt als een lint van verbrokkeld zwerfafval met woorden te beschrijven in een microfoon. Konden de luisteraars het maar zien.

Ik heb geen afvalgrijper meegenomen. En ook geen vuilniszak. Ik stond thuis nog in dubio. Ik dacht dat ik het wel ging kunnen laten liggen. Die stukjes die ik daar opraap. Maar dat is natuurlijk onzin. Ik pulk op een paar minuten niet minder dan 20 sigarettenaanstekers van tussen de koude keitjes. Ik kan die toch moeilijk terug gooien? De plastiek fragmenten zien er verweerd uit, gehavend en verbrokkeld. De kleur afgeschenen door de zon en het over en weer rollen en schuren door de getijdewerking. Reporter Katrien bukt ook hier en daar om alles van dichter bij te bekijken. Ze vraagt hoe we het volhouden. Of we niet ontmoedigd geraken. Dat er hier toch geen beginnen aan is. Ik hoor Frank dezelfde woorden spreken als die ik zelf zou zeggen. Dat alleen al geeft mij een warm gevoel. Gelijkgestemde snaren die hetzelfde lied tokkelen. Maar nooit een klaagzang. Ik bedenk – zie ons hier weer staan op diezelfde plek op diezelfde oever met steeds hetzelfde maar toch steeds weer andere plastiek soep tussen de struiken, tussen het riet, tussen de stenen. De aanblik is bedroevend. Het went nooit. Van tussen het riet weerklinkt getsilp. Hier mogen vogels in het voorjaar terug broeden. Op een nestje van troep. Zijn we toch niet collectief beschaamd?!

We nemen een foto van de collectie aanstekers die we gered hebben van de zee. Het is niet veel. Maar het is toch dat. Op onze terugweg kruisen we een paar stevige kerels in fluo oranje. Met ijzeren grijptangen plukken ze flessen en schoenzolen vantussen de begroeiing. Het zijn Raf, Luc, Marc en hun collega’s van WEERWERK, een maatwerk onderneming dat mensen coacht op weg naar werk. Of ze ook iets willen zeggen voor de Radio 1 reportage? Dat willen ze wel. Deze mannen zijn dag in dag uit in touw van ’s morgens tot ’s avonds om zwerfvuil op te ruimen. Bij regen, wind, vrieskou of sneeuw. Chapeau voor die mannen! Raf vertelt hoe ze op een record dag 360 zakken zwerfafval hebben bijeengeraapt. Drie-honderd-zestig zakken. De Schelde oever, Antwerpen, Vlaanderen, België. Het is een speldenprik op de wereldkaart. Met hoeveel miljoen moet je dat aantal zakken vermenigvuldigen? Hoe moet je wat wij hier al met open mond verontwaardigd staan aan te zien extrapoleren naar de planeet? Voor één van de mannen heeft het gesprek lang genoeg geduurd. “Ik ga weer verder werken” zegt hij en verdwijnt met de afvalgrijper tussen het 2 meter hoge riet.

vrnl Raf, Luc en Marc van Weerwerk

Nu zaterdag 23 januari tussen 8u en 8u30 is de reportage te beluisteren op Radio 1. Dos Winkel – internationale autoriteit op vlak van plastiek vervuiling en oprichter van Seafirst Foundation- gaat live in op de problematiek en op de oplossingen.

Veel luisterplezier šŸ™‚

Opgeruimde groeten,
Eef

ps : vind ons ook op facebook :
https://www.facebook.com/vreedzaamprotesttegenzwerfvuil/

Maandag 18 januari 2016

Met Katrien van Radio 1 en Frank van ons opruim-team afgesproken aan de oever van de Schelde aan het Noordkasteel. Onze adem wasemt wolkjes in de lucht. De anders zo veelkleurige plastiek vloedlijn is nu door de vorst bedekt met een dun rijmlaagje. Het tapijt van dopjes en plastiek troep ziet er onschuldiger uit, nu het is gecamoufleerd door een winterkleed. Je moet eigenlijk goed kijken om het te zien. We wandelen samen een stukje de dijk op en houden nu en dan halt. Frank en ik beschrijven beurtelings wat we zien. Het is niet eenvoudig om iets wat zo visueel aangrijpt als een lint van verbrokkeld zwerfafval met woorden te beschrijven in een microfoon. Konden de luisteraars het maar zien.

Ik heb geen afvalgrijper meegenomen. En ook geen vuilniszak. Ik stond thuis nog in dubio. Ik dacht dat ik het wel ging kunnen laten liggen. Die stukjes die ik daar opraap. Maar dat is natuurlijk onzin. Ik pulk op een paar minuten niet minder dan 20 sigarettenaanstekers van tussen de koude keitjes. Ik kan die toch moeilijk terug gooien? De plastiek fragmenten zien er verweerd uit, gehavend en verbrokkeld. De kleur afgeschenen door de zon en het over en weer rollen en schuren door de getijdewerking. Reporter Katrien bukt ook hier en daar om alles van dichter bij te bekijken. Ze vraagt hoe we het volhouden. Of we niet ontmoedigd geraken. Dat er hier toch geen beginnen aan is. Ik hoor Frank dezelfde woorden spreken als die ik zelf zou zeggen. Dat alleen al geeft mij een warm gevoel. Gelijkgestemde snaren die hetzelfde lied tokkelen. Maar nooit een klaagzang. Ik bedenk – zie ons hier weer staan op diezelfde plek op diezelfde oever met steeds hetzelfde maar toch steeds weer andere plastiek soep tussen de struiken, tussen het riet, tussen de stenen. De aanblik is bedroevend. Het went nooit. Van tussen het riet weerklinkt getsilp. Hier mogen vogels in het voorjaar terug broeden. Op een nestje van troep. Zijn we toch niet collectief beschaamd?!

We nemen een foto van de collectie aanstekers die we gered hebben van de zee. Het is niet veel. Maar het is toch dat. Op onze terugweg kruisen we een paar stevige kerels in fluo oranje. Met ijzeren grijptangen plukken ze flessen en schoenzolen vantussen de begroeiing. Het zijn Raf, Luc, Marc en hun collega’s van WEERWERK, een maatwerk onderneming dat mensen coacht op weg naar werk. Of ze ook iets willen zeggen voor de Radio 1 reportage? Dat willen ze wel. Deze mannen zijn dag in dag uit in touw van ’s morgens tot ’s avonds om zwerfvuil op te ruimen. Bij regen, wind, vrieskou of sneeuw. Chapeau voor die mannen! Raf vertelt hoe ze op een record dag 360 zakken zwerfafval hebben bijeengeraapt. Drie-honderd-zestig zakken. De Schelde oever, Antwerpen, Vlaanderen, BelgiĆ«. Het is een speldenprik op de wereldkaart. Met hoeveel miljoen moet je dat aantal zakken vermenigvuldigen? Hoe moet je wat wij hier al met open mond verontwaardigd staan aan te zien extrapoleren naar de planeet? Voor Ć©Ć©n van de mannen heeft het gesprek lang genoeg geduurd. “Ik ga weer verder werken” zegt hij en verdwijnt met de afvalgrijper tussen het 2 meter hoge riet.

vrnl Raf, Luc en Marc van Weerwerk

Nu zaterdag 23 januari tussen 8u en 8u30 is de reportage te beluisteren op Radio 1. Dos Winkel – internationale autoriteit op vlak van plastiek vervuiling en oprichter van Seafirst Foundation- gaat live in op de problematiek en op de oplossingen.

Veel luisterplezier šŸ™‚

Opgeruimde groeten,
Eef

ps : vind ons ook op facebook :
https://www.facebook.com/vreedzaamprotesttegenzwerfvuil/

plastiek Schelde

Antwerpen – Stad aan de Schelde

Er zijn zo van die beelden die zelfs een doorgewinterde zwerfvuilruimer de tranen in de ogen doen springen. Op de bijgevoegde foto’s zien jullie een paar close-ups van de maaginhoud van de door plastiek geteisterde Schelde aan het Noordkasteel in Antwerpen. Grachtjes en beken zijn de aders van onze rivieren. De rivieren zijn de vitale slagaders van onze oceanen. Een natuur-infarct waiting-to-happen. Ik laat de beelden gewoon voor zich spreken. Wie meer informatie wil, raad ik aan gewoon even de volgende woorden te googlen : plastic soup.

Zeer veel dank aan Frank van de Craen voor de foto’s :

Ik wens jullie allen – namens de vele gedreven vrijwilligers van Vreedzaam Protest tegen Zwerfvuil – een opgeruimd nieuw jaar. Hopelijk worden ook dit jaar meer en meer mensen zich bewust van het grote afval-, zwerfvuil- en plastic soup probleem. We kunnen heel eenvoudig zelf actie ondernemen : zeg nee tegen wegwerpplastiek, kies voor alternatieven, veroorzaak geen zwerfafval, raap af en toe wat zwerfvuil op van straat of waar dan ook en als je de kans ziet, neem eens deel aan één van de vele zwerfvuil-opruimacties die overal georganiseerd worden. Vele kleine inspanningen samen maken een groot verschil! Wij gaan alleszins ook in 2016 verder onder het motto “niet zeuren en klagen, maar doen!”

opgeruimde groeten,
Eef

filmpje over de plastiek soep uit de Schelde van januari 2015

https://www.youtube.com/watch?v=E32Eu7c6lrI

Antwerpen – Stad aan de Schelde

Er zijn zo van die beelden die zelfs een doorgewinterde zwerfvuilruimer de tranen in de ogen doen springen. Op de bijgevoegde foto’s zien jullie een paar close-ups van de maaginhoud van de door plastiek geteisterde Schelde aan het Noordkasteel in Antwerpen. Grachtjes en beken zijn de aders van onze rivieren. De rivieren zijn de vitale slagaders van onze oceanen. Een natuur-infarct waiting-to-happen. Ik laat de beelden gewoon voor zich spreken. Wie meer informatie wil, raad ik aan gewoon even de volgende woorden te googlen : plastic soup.

Zeer veel dank aan Frank van de Craen voor de foto’s :

Ik wens jullie allen – namens de vele gedreven vrijwilligers van Vreedzaam Protest tegen Zwerfvuil – een opgeruimd nieuw jaar. Hopelijk worden ook dit jaar meer en meer mensen zich bewust van het grote afval-, zwerfvuil- en plastic soup probleem. We kunnen heel eenvoudig zelf actie ondernemen : zeg nee tegen wegwerpplastiek, kies voor alternatieven, veroorzaak geen zwerfafval, raap af en toe wat zwerfvuil op van straat of waar dan ook en als je de kans ziet, neem eens deel aan Ć©Ć©n van de vele zwerfvuil-opruimacties die overal georganiseerd worden. Vele kleine inspanningen samen maken een groot verschil! Wij gaan alleszins ook in 2016 verder onder het motto “niet zeuren en klagen, maar doen!”

opgeruimde groeten,
Eef

filmpje over de plastiek soep uit de Schelde van januari 2015

https://www.youtube.com/watch?v=E32Eu7c6lrI

laat alleen voetafdrukken achter

herfst 2015

Er zijn zekerheden in het leven. Zoals het wisselen van de seizoenen. En dat er zwerfvuil in de natuur ligt. Doorheen alle seizoenen. Helaas.

Ik hou van de herfst. Frisse lucht in je neus. Wolkjes uit je mond. Knisperen onder je voeten. Zo veel te zien. Boven je een veelkleurige bomenkruin. Aan je voeten een tapijt van kastanjes of beukennootjes. Soms een eekhoorn als je geluk hebt.

Afgelopen week was het de Week van het Bos. Ik vind het moeilijk om te gaan wandelen in een bos en dan aan zwerfvuil voorbij te moeten stappen. Correctie. Dat is niet moeilijk – dat is feitelijk onmogelijk. Zo mondt een ‘gewone’ boswandeling ook steeds uit in een zwerfvuil-opruim-wandeling. Plastiek flesjes en lege blikjes bier. Het hoort gewoon niet tussen de paddenstoelen. Dus neem ik m’n sla-grijper mee. En een doorzichtig zakje.

Het is niet simpel om het afval te spotten tussen het camouflagekleed. Sommige mensen doen werkelijk hun stinkende best om hun afval zo ver mogelijk weg te slingeren tussen de struiken of over de grachtjes. Ik moet uitkijken waar ik stap. Miniatuur-wonder-zwammetjes. Hier en daar zijn er onthoofde paddenstoelen. Ik snap niet dat iemand opzettelijk iets vernielt in de natuur. Misschien was het een hond. Die gedachte troost mij eventjes. Een hond weet niet beter… Sommige wandelaars glimlachen met een knikje naar het plastiek zakje dat aan mijn hand bungelt. Eén koppel houdt halt. De man zegt : “dat is toch schandalig hé madam!” 

Intussen geraakt het zakje voller en voller : de obligate colablikjes, koffiebekertjes met plastic deksel, een rietje, een snoepwikkel, een chipsverpakking. Ik wandel door een prachtige dreef. Er is niemand. Je hoort niets. Alleen het kraken van het bladerdek. Ik kijk om naar een afval-vrij stuk bos. Een gelukkig, opgeruimd gevoel. “Leave nothing but footprints” komt het in me op. In een bos hoor je
niets mee te nemen. Niets kapot te maken. En niets achter te laten. 
Een kleine impressie van het sla-grijper-zwerfvuil-opruimen : in dit filmpje
Het doet mij altijd plezier in contact te komen met andere zwerfvuil opruimers. Dus laat gerust een berichtje hier of via vreedzaamprotesttegenzwerfvuil@hotmail.com. Wie onze avonturen wil volgen kan dat ook via facebook

groetjes,
Eef 

herfst 2015

Er zijn zekerheden in het leven. Zoals het wisselen van de seizoenen. En dat er zwerfvuil in de natuur ligt. Doorheen alle seizoenen. Helaas.

Ik hou van de herfst. Frisse lucht in je neus. Wolkjes uit je mond. Knisperen onder je voeten. Zo veel te zien. Boven je een veelkleurige bomenkruin. Aan je voeten een tapijt van kastanjes of beukennootjes. Soms een eekhoorn als je geluk hebt.

Afgelopen week was het de Week van het Bos. Ik vind het moeilijk om te gaan wandelen in een bos en dan aan zwerfvuil voorbij te moeten stappen. Correctie. Dat is niet moeilijk – dat is feitelijk onmogelijk. Zo mondt een ‘gewone’ boswandeling ook steeds uit in een zwerfvuil-opruim-wandeling. Plastiek flesjes en lege blikjes bier. Het hoort gewoon niet tussen de paddenstoelen. Dus neem ik m’n sla-grijper mee. En een doorzichtig zakje.

Het is niet simpel om het afval te spotten tussen het camouflagekleed. Sommige mensen doen werkelijk hun stinkende best om hun afval zo ver mogelijk weg te slingeren tussen de struiken of over de grachtjes. Ik moet uitkijken waar ik stap. Miniatuur-wonder-zwammetjes. Hier en daar zijn er onthoofde paddenstoelen. Ik snap niet dat iemand opzettelijk iets vernielt in de natuur. Misschien was het een hond. Die gedachte troost mij eventjes. Een hond weet niet beter… Sommige wandelaars glimlachen met een knikje naar het plastiek zakje dat aan mijn hand bungelt. EĆ©n koppel houdt halt. De man zegt : “dat is toch schandalig hĆ© madam!” 

Intussen geraakt het zakje voller en voller : de obligate colablikjes, koffiebekertjes met plastic deksel, een rietje, een snoepwikkel, een chipsverpakking. Ik wandel door een prachtige dreef. Er is niemand. Je hoort niets. Alleen het kraken van het bladerdek. Ik kijk om naar een afval-vrij stuk bos. Een gelukkig, opgeruimd gevoel. “Leave nothing but footprints” komt het in me op. In een bos hoor je
niets mee te nemen. Niets kapot te maken. En niets achter te laten. 
Een kleine impressie van het sla-grijper-zwerfvuil-opruimen : in dit filmpje
Het doet mij altijd plezier in contact te komen met andere zwerfvuil opruimers. Dus laat gerust een berichtje hier of via vreedzaamprotesttegenzwerfvuil@hotmail.com. Wie onze avonturen wil volgen kan dat ook via facebook

groetjes,
Eef 

27 maanden straffe Polder actie

Maart 2013. De eerste opruim-actie van de Hobokense Polder…

… Juni 2015. Al 27 maand aan één stuk door houdt het opruim-team haar maandelijkse opruim-wandeling in de Hobokense Polder. Elke eerste zondag van de maand trouw op post. Weer of geen weer. Ieder hoekje en kantje kennen ze intussen. Elk wegeltje en bruggetje van dit prachtige natuurgebied. En ze zijn er hun hart verloren.

Dat kon ik afgelopen zondag zelf aanschouwen. Toen ik kwam aangestapt op de parking, zag ik al in de verte het vertrouwde beeld : een clubje mensen in fluo hesjes. Vrolijke drukte. Een stapel emmers aan de kant. Het felle rood van de vuilniszakken. De afvalgrijpers in een rijtje in het gelid. Ik tel maar liefst 24 vrijwilligers!

Frank – de coördinator van het opruim-team, houdt zijn welkomstpraatje. Veel nieuwe gezichten vandaag. Vervolgens trekt iedereen de polder in. Een groepje ruimt de kant van de weg. Een ander groepje trekt het bos in. Ik zie een papa met zijn dochtertje. De emmer bengelt aan haar arm. Het meisje probeert een plastiek flesje met de grijper op te vissen. Fijne motoriek en oog-hand coördinatie. Altijd weer een mooi moment. Met de hulp van de papa lukt het om het flesje in de emmer te mikken.

Ik spot een groepje dames met twee tienermeisjes. Het zijn eigenlijk examens. Maar toch nemen ze de tijd om hier mee te helpen. Het is hun eerste keer zwerfvuil ruimen, vertellen ze met vrolijke stemmen. Ze vinden het een geweldig initiatief.
De bomen brengen heerlijk verkoeling op deze warme dag. Het zonlicht speelt geheel clichématig prachtig tussen de bladeren. Maar zo is het wel precies. Het perfecte plaatje : schakeringen van groen, rust, dansende insecten, een knerpend grindpad, het getsjilp van vogels. Wat is dit een fantastisch stukje natuur in de stad!

afval-vrij, precies zoals natuur hoort te zijn…

Achter de vogelkijkhut drijven een paar verroeste blikjes aan de rand van de waterplas. Kost wat kost wil iemand dit afval uit het water vissen ook al kunnen we er met moeite bijkomen. Diezelfde verbetenheid om net dat éne stuk zwerfvuil te pakken te krijgen. Het is iets dat ik opmerk in onze beide opruim-teams en bij alle acties.

de rode afvalzakken worden opgehaald door de Stadsreinigingsdienst

Bij het wandelen komt mij mijmerend de slogan voor de geest : “leave nothing but footprints”. Laat in de natuur niets achter behalve je voetstappen. Wanneer ik omkijk, is het hele stuk bos achter me “afvalvrij”. Een geweldig gevoel…

Na een uurtje zwerfvuil-wandelen komen we allemaal weer terug bij de afspraakplaats voor de traditionele groepsfoto mèt buit. Het is toch niet te geloven dat er deze maand OPNIEUW meer dan
tien zakken zwerfafval uit dit natuurgebied is opgeprikt. Iedere maand opnieuw meer dan tien zakken…

Aan Frank en Patricia en het hele opruim-team Hobokense Polder, van harte een welverdiende proficiat en een grote pluim voor alle inzet, harde werk dat duidelijk met hart en ziel wordt gedaan voor een prachtig, heerlijk stukje natuur waar we allemaal van kunnen genieten. Geweldig hoe gemotiveerd en enthousiast iedereen is om deze inspanning elke maand vol te houden. En dat niet alleen… maar dat jullie allen bovendien meer en meer mensen inspireren om mee te komen doen. 48 helpende handen vandaag : gewoonweg S U P E R!!!

lieve groeten,
Eef

alle info : vreedzaamprotesttegenzwerfvuil@hotmail.com

volg ons ook op facebook

Maart 2013. De eerste opruim-actie van de Hobokense Polder…

… Juni 2015. Al 27 maand aan Ć©Ć©n stuk door houdt het opruim-team haar maandelijkse opruim-wandeling in de Hobokense Polder. Elke eerste zondag van de maand trouw op post. Weer of geen weer. Ieder hoekje en kantje kennen ze intussen. Elk wegeltje en bruggetje van dit prachtige natuurgebied. En ze zijn er hun hart verloren.

Dat kon ik afgelopen zondag zelf aanschouwen. Toen ik kwam aangestapt op de parking, zag ik al in de verte het vertrouwde beeld : een clubje mensen in fluo hesjes. Vrolijke drukte. Een stapel emmers aan de kant. Het felle rood van de vuilniszakken. De afvalgrijpers in een rijtje in het gelid. Ik tel maar liefst 24 vrijwilligers!

Frank – de coƶrdinator van het opruim-team, houdt zijn welkomstpraatje. Veel nieuwe gezichten vandaag. Vervolgens trekt iedereen de polder in. Een groepje ruimt de kant van de weg. Een ander groepje trekt het bos in. Ik zie een papa met zijn dochtertje. De emmer bengelt aan haar arm. Het meisje probeert een plastiek flesje met de grijper op te vissen. Fijne motoriek en oog-hand coƶrdinatie. Altijd weer een mooi moment. Met de hulp van de papa lukt het om het flesje in de emmer te mikken.

Ik spot een groepje dames met twee tienermeisjes. Het zijn eigenlijk examens. Maar toch nemen ze de tijd om hier mee te helpen. Het is hun eerste keer zwerfvuil ruimen, vertellen ze met vrolijke stemmen. Ze vinden het een geweldig initiatief.
De bomen brengen heerlijk verkoeling op deze warme dag. Het zonlicht speelt geheel clichƩmatig prachtig tussen de bladeren. Maar zo is het wel precies. Het perfecte plaatje : schakeringen van groen, rust, dansende insecten, een knerpend grindpad, het getsjilp van vogels. Wat is dit een fantastisch stukje natuur in de stad!

afval-vrij, precies zoals natuur hoort te zijn…

Achter de vogelkijkhut drijven een paar verroeste blikjes aan de rand van de waterplas. Kost wat kost wil iemand dit afval uit het water vissen ook al kunnen we er met moeite bijkomen. Diezelfde verbetenheid om net dat Ć©ne stuk zwerfvuil te pakken te krijgen. Het is iets dat ik opmerk in onze beide opruim-teams en bij alle acties.

de rode afvalzakken worden opgehaald door de Stadsreinigingsdienst

Bij het wandelen komt mij mijmerend de slogan voor de geest : “leave nothing but footprints”. Laat in de natuur niets achter behalve je voetstappen. Wanneer ik omkijk, is het hele stuk bos achter me “afvalvrij”. Een geweldig gevoel…

Na een uurtje zwerfvuil-wandelen komen we allemaal weer terug bij de afspraakplaats voor de traditionele groepsfoto mĆØt buit. Het is toch niet te geloven dat er deze maand OPNIEUW meer dan
tien zakken zwerfafval uit dit natuurgebied is opgeprikt. Iedere maand opnieuw meer dan tien zakken…

Aan Frank en Patricia en het hele opruim-team Hobokense Polder, van harte een welverdiende proficiat en een grote pluim voor alle inzet, harde werk dat duidelijk met hart en ziel wordt gedaan voor een prachtig, heerlijk stukje natuur waar we allemaal van kunnen genieten. Geweldig hoe gemotiveerd en enthousiast iedereen is om deze inspanning elke maand vol te houden. En dat niet alleen… maar dat jullie allen bovendien meer en meer mensen inspireren om mee te komen doen. 48 helpende handen vandaag : gewoonweg S U P E R!!!

lieve groeten,
Eef

alle info : vreedzaamprotesttegenzwerfvuil@hotmail.com

volg ons ook op facebook

windkracht team

Zondag 29 maart – Noordkasteel Antwerpen

kan je geloven dat we hier vorige maand nog maar pas hebben opgeruimd?

De hemelsluizen gaan vandaag helemaal open. Windkracht-ik-weet-niet-hoeveel loeit over het Scheldewater en tussen de bomen van het Noordkasteel. Wanneer ik het weerbericht zie, zakt de moed mij eventjes in de schoenen. Wie gaat met dit hondenweer de moeite doen om mee te komen helpen zwerfvuil ruimen? Deze week was zowiezo een week van mijmeringen. Er ging een persbericht uit over onze lente opruim-actie aan het noordkasteel. En daarop werd ik gebeld door een aantal journalisten. Vraagjes werden beantwoord, een snapshot genomen van mij met de kathedraal op de achtergrond. Een journaliste van Readers Digest kwam langs voor een uitgebreid gesprek. Deze week werd ook het boek van Anne Provoost over het Noordkasteel gelanceerd. Hierin staan onze opruim-inspanningen ook vermeld, geïllustreerd in een prachtig fotoboek. Het probleem van zwerfvuil en plastic soup komt gelukkig meer en meer in de pers. Maar het is natuurlijk niet de kopman van de ploeg die de koers wint… het is de inspanning van het hele team dat samen dapper door de zompige modder dabt… en op post is : weer of geen weer.

http://www.hln.be/regio/nieuws-uit-antwerpen/-twee-ton-afval-geruimd-in-een-jaar-a2266734/

Dus voilà hierbij prominent een foto van de hele groep van twintig helpers die het ontij heeft getrotseerd om zo maar eventjes 18 volle vuilniszakken afval bij elkaar te ruimen : roestige, vieze staketsels, zakken met sluikstort, hoopjes bouwafval, 7 autobanden. Dat alles hebben we helaas weer uit de natuur moeten slepen. De natuur die volop aan het ontkiemen is en wil uitbarsten in kleurrijke lente vreugde.

foto : Frank vd Craen

Na anderhalf uur opruimen een onvergetelijk beeld : een fluo gele stoet van mensen, voorovergebogen tegen de wind, met flapperende regenjasjes, hun kap diep over het hoofd getrokken die terug wandelt naar het startpunt. Daar neem ik mijn hoed voor af. Voor mij mogen zij op de voorpagina. Van elke krant. In het hele land.

Het lekkere soepje van Natuurpunt smaakte en vervolgens keerde iedereen tevreden weer huiswaarts. Ons opruim-team Noordkasteel zet gezwind zijn maandelijkse opruim-acties verder. Iedereen is van harte welkom om een handje toe te steken : elke laatste zondag van de maand. Afspraak om 14u op de parking van de zeilclub. De vaste kern van het opruim-team zorgt voor het verdere vlotte verloop.

een aantal gangmakers van het eerste uur : Lieve, Isa, Johan, Bea en Kristof

Info : vreedzaamprotesttegenzwerfvuil@hotmail.com

opgeruimde groeten,
Eef

Zondag 29 maart – Noordkasteel Antwerpen

kan je geloven dat we hier vorige maand nog maar pas hebben opgeruimd?

De hemelsluizen gaan vandaag helemaal open. Windkracht-ik-weet-niet-hoeveel loeit over het Scheldewater en tussen de bomen van het Noordkasteel. Wanneer ik het weerbericht zie, zakt de moed mij eventjes in de schoenen. Wie gaat met dit hondenweer de moeite doen om mee te komen helpen zwerfvuil ruimen? Deze week was zowiezo een week van mijmeringen. Er ging een persbericht uit over onze lente opruim-actie aan het noordkasteel. En daarop werd ik gebeld door een aantal journalisten. Vraagjes werden beantwoord, een snapshot genomen van mij met de kathedraal op de achtergrond. Een journaliste van Readers Digest kwam langs voor een uitgebreid gesprek. Deze week werd ook het boek van Anne Provoost over het Noordkasteel gelanceerd. Hierin staan onze opruim-inspanningen ook vermeld, geĆÆllustreerd in een prachtig fotoboek. Het probleem van zwerfvuil en plastic soup komt gelukkig meer en meer in de pers. Maar het is natuurlijk niet de kopman van de ploeg die de koers wint… het is de inspanning van het hele team dat samen dapper door de zompige modder dabt… en op post is : weer of geen weer.

http://www.hln.be/regio/nieuws-uit-antwerpen/-twee-ton-afval-geruimd-in-een-jaar-a2266734/

Dus voilĆ  hierbij prominent een foto van de hele groep van twintig helpers die het ontij heeft getrotseerd om zo maar eventjes 18 volle vuilniszakken afval bij elkaar te ruimen : roestige, vieze staketsels, zakken met sluikstort, hoopjes bouwafval, 7 autobanden. Dat alles hebben we helaas weer uit de natuur moeten slepen. De natuur die volop aan het ontkiemen is en wil uitbarsten in kleurrijke lente vreugde.

foto : Frank vd Craen

Na anderhalf uur opruimen een onvergetelijk beeld : een fluo gele stoet van mensen, voorovergebogen tegen de wind, met flapperende regenjasjes, hun kap diep over het hoofd getrokken die terug wandelt naar het startpunt. Daar neem ik mijn hoed voor af. Voor mij mogen zij op de voorpagina. Van elke krant. In het hele land.

Het lekkere soepje van Natuurpunt smaakte en vervolgens keerde iedereen tevreden weer huiswaarts. Ons opruim-team Noordkasteel zet gezwind zijn maandelijkse opruim-acties verder. Iedereen is van harte welkom om een handje toe te steken : elke laatste zondag van de maand. Afspraak om 14u op de parking van de zeilclub. De vaste kern van het opruim-team zorgt voor het verdere vlotte verloop.

een aantal gangmakers van het eerste uur : Lieve, Isa, Johan, Bea en Kristof

Info : vreedzaamprotesttegenzwerfvuil@hotmail.com

opgeruimde groeten,
Eef

van flessenpost en eenzame schoenen in het riet

zondag 22 februari – Noordkasteel Antwerpen

Een stevige zuidwester wind op de Scheldedijk zondagmiddag. Ik vermoed tenminste dat het een zuidwester is. Ik heb er totaal geen verstand van. Ik sta alleszins flink uit mijn fleece truitje te bibberen. Ons opruim-team is er gelukkig beter op gekleed. In hun windjak en hun stevige bottines trekken ze gezwind de rietkant van de berm in. Een hachelijke onderneming. Het riet is neergeslagen en onder de rietstengels zie je een grijze cementachtige drablaag. Tussen de rietstengels en die laag hoor je het plastiek afval kraken bij elke stap die je zet. Zwerfvuil dat met de vloed van het water weer komt aangespoeld, vermengt zich met het zwerfvuil dat van de wandeldijk naar beneden rolt en waait. Kortom een krakend tapijt van bijna onzichtbare maar duidelijk hoorbare plastiek troep.

Ik zie Lieve balanceren op de glibberige stenen. Van Jörgen zie je alleen zijn groene regenjasje door de braamstruiken. Voorovergebogen schept hij handenvol afval. Lacherig wordt weer een schoen van tussen het riet gevist : “we kunnen een schoenwinkel beginnen” grapt Johan. Wat minder grappig is helaas zijn het handvol spuiten dat we tussen de stenen vinden. Gelukkig hebben we speciale kokertjes om ze in op te bergen. Gekregen van de Spuitenpatrouille van de stad Antwerpen. Isa pulkt met engelengeduld kleine plastiek fragmenten vantussen de stenen. Plastiek dopjes, aanstekers, kapot gebroken harde plastiek. Gerben torst de volle vuilniszakken naar de verzamelplaats.
Op de wandeldijk sla ik een praatje met de wandelaars die nieuwsgierig wijzen en halt houden. Ik vertel hen over onze maandelijkse opruim-inspanningen hier. En over de grote LENTE OPRUIM-ACTIE die gepland staat op zondag 29 maart.

een liefdesboodschap in een fles

De stapel vuilniszakken groeit intussen aan tot 9! Negen zakken vol troep en dat op een strook van amper 300 meter. Intussen hilariteit vantussen het riet. Ze hebben flessenpost gevonden! Een opgerold wit papier in een dunne fles. Nieuwsgierigheid alom. De fles moet er aan geloven… Een liefdesboodschap in het water gegooid in Antwerpen heeft de open zee niet gehaald. Maar is amper een paar honderd meter verder blijven steken in de rest van de vuiligheid.

Ik ben trots op dit team. Als ik ze zo bezig zie. Op post bij dit gure weer. Voorovergebogen in het riet. Met hun handen vol emmers en vuilniszakken als een circusartiest balancerend op de glibberige stenen.  Met hun getrainde ogen gefixeerd op wat zich schuilhoudt in de struiken. Niets dat aan hun aandacht ontsnapt. Zelfs niet het onooglijkste stukje plastiek. Ik wou dat in de flessenpost een lotje zat van één miljoen. Voor hen. Of een goudstaaf. Of robijnen en diamanten. Maar daar doen ze het niet voor. Dat honderd kilo troep, een tiental spuiten en een paar dozijn glazen flessen niet weer terug in de Schelde belandt. Daar doen ze het voor. Een fantastische bende van lieve, gedreven en schitterende mensen.

opgeruimde groeten,

Eef

ps : volg onze avonturen ook op http://facebook.com/vreedzaamprotesttegenzwerfvuil

ps 2 : iedereen welkom op onze grote LENTE OPRUIM-ACTIE aan het noordkasteel op zondag 29 maart. We starten om 14u aan de frituur aan het begin van de wandeldijk (kant Oosterweelsteenweg). Alle opruim-materiaal wordt door ons voorzien. Je hoeft niets mee te brengen. Maar trek wel stevig schoeisel aan. Onze vrienden van Natuurpunt organiseren deze actie mee en voorzien voor alle helpers een lekkere versnapering.

zondag 22 februari – Noordkasteel Antwerpen

Een stevige zuidwester wind op de Scheldedijk zondagmiddag. Ik vermoed tenminste dat het een zuidwester is. Ik heb er totaal geen verstand van. Ik sta alleszins flink uit mijn fleece truitje te bibberen. Ons opruim-team is er gelukkig beter op gekleed. In hun windjak en hun stevige bottines trekken ze gezwind de rietkant van de berm in. Een hachelijke onderneming. Het riet is neergeslagen en onder de rietstengels zie je een grijze cementachtige drablaag. Tussen de rietstengels en die laag hoor je het plastiek afval kraken bij elke stap die je zet. Zwerfvuil dat met de vloed van het water weer komt aangespoeld, vermengt zich met het zwerfvuil dat van de wandeldijk naar beneden rolt en waait. Kortom een krakend tapijt van bijna onzichtbare maar duidelijk hoorbare plastiek troep.

Ik zie Lieve balanceren op de glibberige stenen. Van Jƶrgen zie je alleen zijn groene regenjasje door de braamstruiken. Voorovergebogen schept hij handenvol afval. Lacherig wordt weer een schoen van tussen het riet gevist : “we kunnen een schoenwinkel beginnen” grapt Johan. Wat minder grappig is helaas zijn het handvol spuiten dat we tussen de stenen vinden. Gelukkig hebben we speciale kokertjes om ze in op te bergen. Gekregen van de Spuitenpatrouille van de stad Antwerpen. Isa pulkt met engelengeduld kleine plastiek fragmenten vantussen de stenen. Plastiek dopjes, aanstekers, kapot gebroken harde plastiek. Gerben torst de volle vuilniszakken naar de verzamelplaats.
Op de wandeldijk sla ik een praatje met de wandelaars die nieuwsgierig wijzen en halt houden. Ik vertel hen over onze maandelijkse opruim-inspanningen hier. En over de grote LENTE OPRUIM-ACTIE die gepland staat op zondag 29 maart.

een liefdesboodschap in een fles

De stapel vuilniszakken groeit intussen aan tot 9! Negen zakken vol troep en dat op een strook van amper 300 meter. Intussen hilariteit vantussen het riet. Ze hebben flessenpost gevonden! Een opgerold wit papier in een dunne fles. Nieuwsgierigheid alom. De fles moet er aan geloven… Een liefdesboodschap in het water gegooid in Antwerpen heeft de open zee niet gehaald. Maar is amper een paar honderd meter verder blijven steken in de rest van de vuiligheid.

Ik ben trots op dit team. Als ik ze zo bezig zie. Op post bij dit gure weer. Voorovergebogen in het riet. Met hun handen vol emmers en vuilniszakken als een circusartiest balancerend op de glibberige stenen.  Met hun getrainde ogen gefixeerd op wat zich schuilhoudt in de struiken. Niets dat aan hun aandacht ontsnapt. Zelfs niet het onooglijkste stukje plastiek. Ik wou dat in de flessenpost een lotje zat van Ć©Ć©n miljoen. Voor hen. Of een goudstaaf. Of robijnen en diamanten. Maar daar doen ze het niet voor. Dat honderd kilo troep, een tiental spuiten en een paar dozijn glazen flessen niet weer terug in de Schelde belandt. Daar doen ze het voor. Een fantastische bende van lieve, gedreven en schitterende mensen.

opgeruimde groeten,

Eef

ps : volg onze avonturen ook op http://facebook.com/vreedzaamprotesttegenzwerfvuil

ps 2 : iedereen welkom op onze grote LENTE OPRUIM-ACTIE aan het noordkasteel op zondag 29 maart. We starten om 14u aan de frituur aan het begin van de wandeldijk (kant Oosterweelsteenweg). Alle opruim-materiaal wordt door ons voorzien. Je hoeft niets mee te brengen. Maar trek wel stevig schoeisel aan. Onze vrienden van Natuurpunt organiseren deze actie mee en voorzien voor alle helpers een lekkere versnapering.